Utanç verici REZALAT1000Kitap
Dostoyevski gibi hayatın dipsiz karanlıklarını, insan ruhunun çatlaklarını işleyen bir yazardan “yüzeysel” duran sözler görmek çok rahatsız edici geliyor sorun onda değil ki kitabı derleyen yayınevinde
Aforizmaların çoğu bağlamından kopuk
Dostoyevski’nin romanlarındaki derinliğin büyük kısmı karakterin psikolojisinden, olay örgüsünden, çatışmalardan gelir. Bir cümleyi bağlamından koparıp tek başına alınca, bütün o katman çöker. Bir karakter zaafından konuşurken söylediği bir cümle, aforizmada “yazar böyle düşünüyor” gibi durur. Bu yüzden bazı aforizmalar tek başına sığ, düz ya da basit gibi görünür.Derlemeyi yapan kişiler bazen popüler cümlelere yöneliyor
Gerçek Dostoyevski cümlesi içsel çatışma taşır.Dostoyevski aforizmacı bir yazar değil
Onu Nietzsche gibi “bir cümlede vurucu fikir” üreten bir yazar olarak görmek zaten doğru değil. O romanın içindeki çok sesliliğe, ahlaki krizlere, psikolojik boğuşmalara yaslanır. Onu bir cümleye indirgemek, Michelangelo’nun sadece mermer tozuna bakmak gibidir. Dostoyevski aforizmacı yazar değil diyebilirdi. Elbette ki bir aforizma derlemesinden bu kadar derinlik beklemiyorum ama yine de bu kadar popüler kültür olmayabilirdi Yani en azından yazarın o derinliğini yansıtabilirdi Bir önceki aforizmalar kitabı çok iyiydi mesela ama bunu da o etkiyi göremedim ve bir dostoyevski hayran olarak sinirleniyorum
·
245 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.