SamiPaşazade Sezai bu romanıyla köleliğin insan onuruna sığmadığını ,insanların esasında ne kadar karanlık olduğunu göstermiş bizlere . Toplumsal koşullar öyle gerektirdiği için küçük bir çocuğun bile rızası olmadan içine düştüğü durumdan ötürü yaftalandığını göstermiş.İnsanlar esasında iyidir derler ama neden hep tam tersiyle karşılaşırız? İyilik adı altında yapılanlar bile benliğimizi tatminden başka bir şey değildir oysaki.Bakın ben ne iyi bir insanım! Buna romandaki en iyi örnek Celal Bey'in annesi idi.Toplumsal koşullanmalarından dolayı bir kölenin sevebileceğine fırsat bile vermediler.Daha çocukken Dilber hayattan tokadını yemişti üstelik.Rüyasında annesini sayıklaması, küçük bir çocuğa zulmetmekten çekinmeyen o kadından kurtulamayışı onun hikayesinin mutlu bitmeyeceğini sanki haber veriyordu bizlere.Dilberin kimsesizliğini ,yaşadığı onca şeye rağmen ince ruhlara ait o nezaketini bir an olsun bırakmaması onu bu kadar masum yapan şeylerdi.Celal Bey ile olan aşkı da beni en çok etkileyen aşk hikayesi olarak kalacak. Celal Bey'in karakteri keşke var olsaydı dediğimiz türdendi.Keşke herkes onun gibi sevse.Bir kitap karakterine aşık olmak tuhaf bir duyguymuş.Mutlu olmalarını isterdim,tüm insanlık dışı insanlara karşı.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.