Açıkçası bu benim ilk incelemem olacak, o yüzden hatalarım olursa veya çok da akıcı olmazsa mazur görün.
Bundan önceki senelerde balzac okumaya çalışırken, gerçekten betimlemelerinden ve uzun ifadelerinden dolayı okurken çok sıkılıyordum ama bu kitabıyla Balzac'a önyargım biraz kırıldı. Balzac okumak isteyenlerin öncelikle bu kitaptan başlaması gerektiğini düşünüyorum.
Kitabın çok önemli bir kısmı aslında Eugenie'den pek bahsetmiyor. Hatta okurken artık ne zaman konu Eugenie'ye gelecek diye merak ediyorsunuz. Takriben 40-50.sayfalardan sonra kitap akmaya başlıyor. Kitabın çok ciddi bölümünde sürekli Grandet Baba'nın cimrilikleriyle, ailesine hayatı zindan edişiyle sinir krizi geçiriyorsunuz ama bir taraftan da Eugenie, annesinin ve hatta Nannon'un bu kadar merhametli ve uysal oluşuyla siz de uysallaşıyorsunuz. Bu yüzden kitabı okurken bütün duyguları tattırdığını itiraf etmem gerek. Balzac kişilerin aslında çok fazla psikolojik tahlilini yapıyor, bunun başlarda her ne kadar sıkıcı ve uzatıldığını düşünsem de aslında gerekli olan bir durum çünkü romandaki kişileri ancak tahlilleriyle anlayabiliyorsunuz.
Mekan tasvirleri beni bulunulan ortama çok çekti açıkçası, yani sanki ben de Grandetlerle o evde yaşıyormuşum gibi hissettim. Okumak gerekir mi? Özellikle duygularımızın sömürüldüğü bu dünyada bakış açımızı yönlendirebilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Sadece biraz fazla melankolik olduğu için o dünyadan çıkmanız biraz zaman alabilir.
·
1 +1'leme
·37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.