Aradığım O Kişi Değil, Aradığım Bendim
Zâhir bende derin bir iz bıraktı. Bana “gerçek yolculuk dışarıda değil, içimde” dedirtti. Sevginin, özgürlüğün, sadakatin ve kişinin kendi ruhuna karşı dürüst olmasının ne kadar zor ama ne kadar gerekli olduğunu hissettirdi.
Bu kitabı okurken kendimi sürekli sorguladım. Sanki 
Paulo Coelho, benim içimde yıllardır taşıdığım o açıklanamayan “eksikliği”, o adını koyamadığım huzursuzluğu eline alıp tek tek masaya koydu. Zâhir dediği şey, insana musallat olan o fikri, o kişiyi, o tutunup da bırakamadığımız duyguyu anlatıyor ya… İşte ben de kitap boyunca kendi Zâhirimle yüzleştim.
Hikâyede ünlü bir yazarın, aniden ortadan kaybolan karısının izini sürmesini okuyoruz ama ben bunu sadece bir arama hikâyesi olarak görmedim. Kadın bir anda yok olduğunda adamın tüm düzeni, tüm özgüveni, hatta kendine anlattığı tüm yalanlar çökmeye başlıyor. Ben de adamın yanında yürüyormuşum gibi hissettim; kaybolan biri değil aslında kendini arayan biri vardı karşımda.
Adam, onun peşine düştükçe, benim de içimde bir yerlerde yıllardır susturduğum sorular uyanmaya başladı:
“Gerçekten ne istiyorum?”
“Kendi hayatımı mı yaşıyorum, yoksa başkalarının uygun gördüğü hayatı mı?”
Her durakta yeni bir yüz, yeni bir aynayla karşılaşıyor; ve ben her birinde kendi kırık parçalarımı görüyordum. Yolculuk Paris’ten Kazakistan bozkırlarına kadar uzanırken, aslında yapılan şey bambaşka bir yolculuktu: içe doğru, derine doğru, cesaret isteyen bir dönüş yolculuğu.
En çok etkileyen tarafı ise şu oldu: Adam, karısını bulmaya çalışırken, onu kaybedenin kendisi olduğunu da fark ediyor. Çünkü sevgi, sadece sahip olmak değil… Bazen bırakabilmek, bazen anlamaya çalışmak, bazen de kendi karanlığına ışık tutmak.
Kitabın sonunda karısını bulması, benim için “birini bulmak”tan çok “kendini bulmak”tı. Ve ben o an şunu hissettim:
Belki de herkesin hayatında bir Zâhir vardır… Ona ne kadar direnirse dirensin, bir gün onu yüzleşmeye zorlar.
Eğer benim gibi içini uzun zamandır dinlemeyen biriysen… bu kitap seni bekleyen kapıyı nazikçe ama kararlı bir şekilde aralıyor.
Keyifli okumalar diliyorum..Roman
Zâhir bende derin bir iz bıraktı. Bana “gerçek yolculuk dışarıda değil, içimde” dedirtti. Sevginin, özgürlüğün, sadakatin ve kişinin kendi ruhuna karşı dürüst olmasının ne kadar zor ama ne kadar gerekli olduğunu hissettirdi.
Bu kitabı okurken kendimi sürekli sorguladım. Sanki Paulo Coelho, benim içimde yıllardır taşıdığım o açıklanamayan “eksikliği”, o adını koyamadığım huzursuzluğu eline alıp tek tek masaya koydu. Zâhir dediği şey, insana musallat olan o fikri, o kişiyi, o tutunup da bırakamadığımız duyguyu anlatıyor ya… İşte ben de kitap boyunca kendi Zâhirimle yüzleştim.
Hikâyede ünlü bir yazarın, aniden ortadan kaybolan karısının izini sürmesini okuyoruz ama ben bunu sadece bir arama hikâyesi olarak görmedim. Kadın bir anda yok olduğunda adamın tüm düzeni, tüm özgüveni, hatta kendine anlattığı tüm yalanlar çökmeye başlıyor. Ben de adamın yanında yürüyormuşum gibi hissettim; kaybolan biri değil aslında kendini arayan biri vardı karşımda.
Adam, onun peşine düştükçe, benim de içimde bir yerlerde yıllardır susturduğum sorular uyanmaya başladı:
“Gerçekten ne istiyorum?”
“Kendi hayatımı mı yaşıyorum, yoksa başkalarının uygun gördüğü hayatı mı?”
Her durakta yeni bir yüz, yeni bir aynayla karşılaşıyor; ve ben her birinde kendi kırık parçalarımı görüyordum. Yolculuk Paris’ten Kazakistan bozkırlarına kadar uzanırken, aslında yapılan şey bambaşka bir yolculuktu: içe doğru, derine doğru, cesaret isteyen bir dönüş yolculuğu.
En çok etkileyen tarafı ise şu oldu: Adam, karısını bulmaya çalışırken, onu kaybedenin kendisi olduğunu da fark ediyor. Çünkü sevgi, sadece sahip olmak değil… Bazen bırakabilmek, bazen anlamaya çalışmak, bazen de kendi karanlığına ışık tutmak.
Kitabın sonunda karısını bulması, benim için “birini bulmak”tan çok “kendini bulmak”tı. Ve ben o an şunu hissettim:
Belki de herkesin hayatında bir Zâhir vardır… Ona ne kadar direnirse dirensin, bir gün onu yüzleşmeye zorlar.
Eğer benim gibi içini uzun zamandır dinlemeyen biriysen… bu kitap seni bekleyen kapıyı nazikçe ama kararlı bir şekilde aralıyor.
Keyifli okumalar diliyorum..·
252 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.