Bazı insanlar daha anne karnında damgalanır; suçlu, kirli, istenmeyen biriymiş gibi dünyaya gelir ve ömür boyu öyle hisseder. Nalan da Hayri de görülmeyen, değersizleştirilmiş, sevgiden yoksun bu kaderi taşıyordu.
Filiz Akın’a benzeyen, güzelliğiyle ulaşılmaz görünen Nalan ve ortak acıları yaşayan Hayri'yi kader bir şekilde bir araya getirir.Yine de tüm yaralarına rağmen, birbirlerinden öğrendiler sevmeyi… Değerli olmayı, önemsenmenin nasıl bir his olduğunu… Belki de hikâyeleri tam da bu yüzden hem acı hem de insana ait: İki yaralı ruhun, birbirine tutunarak nefes almayı öğrenişi.
Kader motifi ve bebeklik döneminin ne kadar önemli olduğunu anladığımız bir kitap kesinlikle. Bebeklik dönemi hepimizin bildiği gibi duygusal temelin atıldığı bir evredir. Bir bebek-ister sevgi , ister güven, ister ihmal ve değersizlik - hissetsin yetişkinlikte de "tanıdık" geldiği için tekrar yaşanır. İşte biz buna kader motifi deriz. Yani insan, en erken yıllarında ne hissettiyse, çoğu zaman büyüdüğünde de o hikâyenin içinde yaşamaya devam eder; ta ki bu döngüyü fark edip yeniden yazana kadar. Ne mutlu ki Nalan bu hikâyeyi yeniden yazanlardan oldu.
Gülseren Budayıcıoğlu'nun kitaplarını çok seviyorum. Her konusuyla beni içine çekiyor , hayata karşı yeni bakış açıları kazanmamı sağlıyor. Yine iyiki okudum dediğim bir kitap.
Mutlaka okuyun derim.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.