Eserde bizi 13 hikâye ve 4 masal karşılıyor. Sırça Köşk, Sabahattin Ali’nin ölümünden yalnızca bir yıl önce, 1947’de okurla buluşuyor. Kitaba adını veren Sırça Köşk masalı ise eserin merkezinde yer alıyor.
Yazar, bu masalda okurlarına bir öğüt niteliğinde şu çarpıcı sözleri miras bırakır:
“Sakın tepenize bir sırça köşk kurmayınız. Ama günün birinde nasılsa böyle bir sırça köşk kurulursa, onun yıkılmaz, devrilmez bir şey olduğunu sanmayın. En heybetlisini tuzla buz etmek için üç beş kelle fırlatmak yeter.”
Her hikâye ve masalda topluma, toplumun aksayan yönlerine ve insanın kendi iç çatışmalarına ışık tutuluyor. Kimi kurumların kofluğu ve çürümüş yapısı, çıkar ilişkilerinin samimiyetsizliği ve bu düzen içinde yalnız kalmış insanlar, yazarın keskin gözlemleriyle karşımıza çıkıyor.
Sevmediğim hiçbir hikâye ya da masal olmadı; ama elbette favorim, kitaba adını veren Sırça Köşk masalı oldu. Kısa ama vurucu metinlerde yoğun bir toplumsal eleştiri hissediliyor. Bu eleştirel dil, eserin bir dönem yasaklanmasına bile neden olmuş. Yazarın topluma ayna tuttuğu, insan ruhunu derinlemesine çözümlediği ise tartışmasız bir gerçek.
Her hikâye ve masal, önümüze bambaşka bir dünyanın kapılarını açıyor; birini bitirirken bir sonrakini merak etmemek mümkün değil.
"Her an bir şey olması ihtimali içinde, saatlerce, günlerce hiçbir şey olmadan beklemek azapların en korkunçları arasındadır."
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.