Sessiz Çığlık
Neval El Seddavi’nin Sıfır Noktasındaki Kadın romanı, bir kadının karanlığın en dibine inip oradan kendi sesini buluşunun çıplak ve sarsıcı anlatısı. Kitap bende öfke, hayranlık ve hüzünle karışık bir güç hissi bıraktı. Çünkü Firdevs’in hikayesi yalnızca bir bireyin trajedisi değil; kadınların yüzyıllardır taşıdığı sistematik yükün kristalize olmuş bir hali. Bu dünyada kadın ve çocuk olmak zaten zorken, özellikle Ortadoğu’da kadın ve çocuk olmak bu yüzyılda bile hala çok daha ağır. Kitabı bitirdiğimde bu ülkede kadın olarak kendimi bir kez daha şanslı hissettim. Çünkü doğduğumuz ülkeyi, dili ve aileyi seçemiyoruz.
Firdevs’in çocukluğundan itibaren maruz kaldığı şiddet, aşağılanma ve kullanılma… Ve tüm bunlara rağmen içinde biriken o sessiz direnç. Tam teslim olmuş gibi göründüğü anlarda bile ruhunu koruyan ince bir çizgi var. Romanın en etkileyici yanı bu bence: kaybetmiş görünen bir kadının, kendi değerini fark ettiği anda aslında kazanması. Seddavi duyguyu süslemeden, her cümlesiyle bir “gerçeklik tokadı” indiriyor.
Kitabı okurken en çok şunu düşündüm:
Bazı yaşamlar öyle bir sınır noktasına dayanıyor ki, ortada kader değil, bizzat bir toplumsal düzen suçu var. Firdevs’in isyanı da tam buradan doğuyor. Onun “hiçliğe” doğru yürüyüşü bir yok oluş değil; bir yüzleşme, bir seçme hakkı.
Kitap bittiğinde içimde ağır bir sessizlik bıraktı. Sanki yalnızca bir kadının hikayesini değil, yıllardır üzeri örtülen kolektif bir gerçeği okumuş gibi hissettim. Öfkesi bana geçti, cesareti de. Ve sanırım metnin en iyileştirici yanı şu:
İnsan en karanlık noktasında bile, kendine ait bir ışığı aramaktan vazgeçmiyor.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.