Çürümenin Kitabı, insana kendi içinin karanlığını hiç süslemeden gösteren, ama bunu yaparken bile kelimeleri neredeyse şiir gibi kullanan bir eser. Cioran, hayata karşı kırgınlığını saklamıyor; umut, inanç, mutluluk gibi herkesin üzerine titrediği kavramları bile acımasız bir dürüstlükle sorguluyor. Okurken sanki kendi iç sesini yakalıyorsun… O hiç söyleyemediğin, belki kimseye anlatamadığın düşünceleri kitap senin yerine dile getiriyor.
Bu kitap, “karamsarlık” denince akla gelen sıradan bir karanlık taşımıyor. Aslında Cioran’ın yaptığı, insanın çürümesini romantikleştirmek değil; onu anlamak ve kabullenmek. Bazen öyle bir cümle kuruyor ki, o anda kendi içindeki ağırlığı fark ediyorsun. Yeri geliyor yalnızlığını yüzüne vuruyor, yeri geliyor insan olmanın yorgunluğunu kabul ettiriyor. Ama bunu öfkeyle değil, sanki yorgun bir bilgelikle yapıyor.
Kitap ilerledikçe fark ediyorsun ki Cioran’ın derdi dünyanın kötü olması değil; insanın kendi içinde sürekli kendisiyle kavga etmesi. Düşüncenin bile bir noktadan sonra bir yük olduğunu hatırlatıyor. Bu yüzden Çürümenin Kitabı, okunup bir kenara bırakılacak bir metin değil; her dönüp baktığında başka bir yara yerine dokunan bir düşünce aynası gibi.
Belki de kitabın en etkileyici yanı şu:
Cioran insanın çöküşünü zayıflık olarak görmüyor; aksine insanın en gerçek hâli olarak kabul ediyor.
Ve okur olarak sen de bunu hissediyorsun. “Evet, bazen çürüyoruz ama bu da insan olmanın parçası,” diyorsun.
Sonuç olarak Çürümenin Kitabı, herkesin kaldırabileceği bir kitap değil; ama kendini tanımaya, içini eşelemeye, karanlığa dokunmaya cesareti olanlara çok şey söylüyor. Okuyunca iyileştirmiyor belki… ama anlamlandırıyor. Bu bile bazen yeterli geliyor.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.