Canan Tan’ın Eroinle Dans’ı, okuru daha ilk sayfadan içine çeken, duygusal olarak yorarken aynı zamanda farkındalık da yaratan bir roman. Hikâyenin ritmi hiç düşmüyor; sert bir mesele anlatmasına rağmen anlatımındaki akıcılık sayesinde kitap bir solukta gidiyor.
Kitabın en vurucu yanı, “madde bağımlılığı” gibi ağır bir konuyu didaktik bir dille değil, tamamen insanî ve gerçek bir perspektifle ele alması. Karakterlerin yaşadığı savrulmaları, pişmanlıkları, kaçışları ve yeniden tutunma çabalarını o kadar doğal veriyor ki, zaman zaman “ben olsam ne yapardım?” diye düşünmeden edemiyorsun. Özellikle duygusal ilişkilerdeki çöküş, aile ile yaşanan kopuşlar ve iç hesaplaşmalar çok gerçek… Hatta bazı bölümlerde karakterlerin çaresizliğini hissetmek insanı gerçekten sarsıyor.
Canan Tan’ın dili yine tanıdık şekilde yalın ama etkili; fazla süs yok, gösteriş yok ama duygu yoğunluğu hep var. Roman bittiğinde insanda hem bir hüzün hem de “iyi ki okudum” hissi bırakıyor. Bir yandan bağımlılığın ne kadar sessizce büyüyen bir karanlık olduğunu hatırlatıyor, diğer yandan “her düşüşün bir tutunma ihtimali var” duygusunu da hissettiriyor.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.