Çiçek Senfonisi … 
Özdemir Asaf ’ın okuduğum son kitabı . Asaf öyle biri ki; kelimeyi koyuyor, bir bakıyorsun kalbinin ucuna dokunmuş. Bazı şiirler tokat gibi çarpıyor yüzüne, böyle durup ‘Eveeeet işte tam bu, bu yüzden seviyorum seni !’ diyorsun. Bazılarıysa sakin sakin akıyor ama o akış bile kaliteli, o bile özel.
Sanki çiçeklerden değil de çiçeğin içindeki sessizlikten bahsediyor. Çok tatlı bir dinginlik var kitabın genelinde… okurken bir an ‘yaaa offff bunu nasıl böyle sade yazarsın’ diye tepki veriyorsun, sonra bir mısra geliyor kalbine oturuyor.
Çiçek Senfonisi tam bir “okurken içinden tepki verdiren” kitap; bir bakıyorum ‘yaa evet evet tam da böyle hissediyorum’, bir bakıyorum ‘off beeee, adam yine yaptı yapacağını’ modundayım.
Her şiir başyapıt değil; ama Özdemir Asaf ’ın dokunduğu her satır zaten değerli.
Hızlı okuyup geçmelik değil; sindire sindire, hissederek, kelimelerin ağırlığını duyarak okunacak türden.
Hani böyle bir olgunluk olur da insanı yorarak değil, sakinleştirerek etkiler… tam o tarz.
Edebi yönüne kendi düşüncelerim çerçevesinde değinecek olursam ,
Özdemir Asaf dili, Türk şiirinde neredeyse matematiksel bir sadeliğe sahip. Eserlerinin tamamı, Türk şiirinde neredeyse kimsenin kuramadığı bir dengeyi kuruyor fikrimce ; kısa ama derin, sade ama yoğun, yalın ama çok katmanlı. Onu diğer şairlerden ayıran en belirgin özellik, kelimeyi azaltarak anlamı çoğaltması. Asaf’ın şiirlerinde her dize, söylemediğini söyleyen bir nefes , boşluklar bile anlamın parçası hâline geliyor. Bu nedenle onun politikası, yalnızca yazdığında değil, sustuğu yerlerde de okunur.
Ayrıca eserlerinin bütününde bir minimalist lirizm hâkim.
Henüz tanışmayanların geciktirmeden sesine kulak vermesi, tanıyanların ise bu yolculuğu sürdürmesi gereken bir şair.
( Birkaç şiir zirve, birkaçında ritim düşüyor ama Asaf her hâliyle özel zaten )
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.