“ Bundan böyle kendi göbeğimizi kendi elimizle keselim arkadaşlar. Kazancımızı da kardeş payı ederiz. Oldu mu?”
“ Ayağında babasının kocaman postalları, başında, kulaklarına geçmiş kasketi, boynuna kınnapla asılı işportasıyla evden çıktı. Çoluğu çocuğu etrafına almış, gaileli bir ev erkeği hesaplılığıyla sokağı geçti. Caddedeki tütüncünün bulunduğu köşeye işportasını her zamanki gibi yerleştirdi.”
“ Kadın akşam yemeği için ekmek, çocuk çikolata yahut karamela bekliyordu. Fakat kadın beğenmedi kapının çalınışını. İki aydır alıştıkları kudretli çalınış değildi. Kışın, işsiz dolaştığı zamanları hatırlatıyordu. Yüreği hop ettiyse de, açtı.”
Toplam on sekiz hikâyenin yer aldığı kitabı okurken, toplumun yaralarının kişiler üzerinde oluşturduğu duygulara tanık oluyoruz. Hikâyeler kısa ama tesiri fazla diyebilirim. Hayatın tam ortasından kafamıza ağır bir tokmak iniyor. Yazarın yapmak istediği de bu olsa gerek. Okullarını yarım bırakıp çalışmak zorunda kalan minik kalpler, eve ekmek götüremeyen yüreği yanan babalar, çaresizlikten farklı dünyalara yelken açan kadınlar. Çaresizliklerin girdabında boğulan, dertlerin çoğaldığı yaşamlarında sadece bir nefes alabilme adına var gücüyle çabalayanların hikâyeleri. Orhan Kemal, toplumun ayarlarını irdeleyen her zaman yarattığı karakterler ile biz okurları düşünmeye sevk ederken diğer taraftan umudun bitmediğini, iyiyi, güzeli kazanabilme adına bizlere yol gösterir.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.