Momo’yu yeni bitirdim ve kitabı kapattıktan sonra uzun süre aynı yerde oturup düşündüğümü fark ettim. Michael Ende’nin anlattığı şey aslında basit gibi görünüyor ama içime işleyen bir yanı var: zamanın değeri.
Kitabı okurken en çok Momo’ya hayran kaldım. Hiçbir “süper gücü” yok ama herkesi bu kadar iyi dinlemesi, insanların yavaş yavaş kendilerine dönmesini sağlaması beni çok etkiledi. Bazen gerçekten birinin bizi yargılamadan dinlemesi bile hayatımızı hafifletiyor ya… Kitap bunu o kadar güzel gösteriyor ki.
Gri adamlar beni biraz ürpertti. Çünkü düşündükçe fark ettim: Aslında biz de çoğu zaman onların tuzağına düşüyoruz. Sürekli koşturmak, zaman kazanma telaşı, daha çok “yetiştirme” baskısı… Ama kitap boyunca bunu bir masal diliyle anlattığı için insanı rahatsız etmek yerine düşündürüyor.
Beni en çok çarpan şey şu oldu:
Zamanı harcamaktan korkmamayı, aksine yaşamayı hatırlatıyor.
Sevdiklerimizle konuşmak, yürümek, hayal kurmak, boş boş gökyüzüne bakmak… Bunların “kaybedilmiş zaman” değil tam tersi, en değerli anlar olduğunu hissettirdi.
Son sayfalara geldiğimde hem bir huzur hem de hafif bir hüzün çöktü. Çünkü keşke herkesin içinde küçük bir Momo olsa dedim. Dinleyen, anlayan, acele etmeyen…
Genel olarak: Momo bana masal gibi görünen ama gerçekte hayatın tam ortasına çakan bir ayna tuttu.
Okumayan herkese önereceğim bir kitap oldu.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.