Savaş sırasında ailesinden kopan küçük bir çocuk, köy köy dolaşırken insanların zulmüne, dışlanmasına ve şiddetine maruz kalır. Öteki olduğu için her yerde nefret görür. Tıpkı boyalı bir kuş gibi kendi türü tarafından reddedilir. Savaş bittiğinde ailesine döner ama yaşadığı travmalar onu bambaşka bir insana çevirmiştir. Savaş bitip ailesine döndüğünde ise en ağır gerçek ortaya çıkıyor, bazı yolculuklar insanı eve döndürür, bazıları insandaki evi yıkar. Çocuk geri dönüyor ama içine dönemiyor.
Bu hikâyede savaş, bir dekor değil; insanların içindeki karanlığı ortaya çıkaran dev bir projektör. En çok da çocuğun “yabancı” oluşu tetikliyor o karanlığı. Bir çocuğun, sırf farklı göründüğü için bu kadar nefret görmesi… İşte asıl yumruk buradan geliyor. Çünkü okurken fark ediyorsun, insan kötülüğünü en çok savaş değil, önyargı büyütüyor.
Kırılganlığın, yalnızlığın ve insanın karanlıkta bile hayatta kalma çabasının hikâyesiydi. Okurken canım acıdı ama iyi ki okudum dedim. Çünkü bazı kitaplar insanı rahatlatmak için değil, insanı insanla yüzleştirmek için vardır.
Bu hikâyede savaş yok; insanlığın karanlık tarafı var.
Kötülük öyle büyük bir canavar gibi gelmiyor tam tersine, en sıradan insanların en sessiz anlarında ortaya çıkıyor. Ve en acısı da şu, bir çocuğun gözlerinden bakıyorsun tüm bu çirkinliğe.
Daha on yaşında bile değil ama dünyanın bütün pisliğini sırtında taşıyor.
·
490 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.