Başlangıçta beni en çok çeken şey, kitabın bir roman değil de farklı öykülerden oluşması oldu. Her hikâye ayrı bir kapı açıyor; ama hepsinin arkasında aynı güçlü yaklaşım var: insanın sınırları, hırsları, hayatta kalma mücadelesi ve zaman zaman kaderin tokadı. Jack London bu konuları öyle süsleyerek değil, doğrudan, net, “hayat böyle işte” diyen bir tavırla anlatıyor. Bu sertlik kitabı karanlık yapmıyor; tam tersine, gerçekçi bir mercek sunuyor.
Öykülerin çoğunda insanlar kadar toplumun gölgeleri de var. Para, güç, ahlak, seçimler… Karakterlerin davranışlarına bakınca, insanın kendi içindeki çatlakları da görünür oluyor. Kısa olmalarına rağmen her öykü bir düşünce bırakıyor. Bitirince “Az önce neye şahit oldum?” diye durup düşünüyorsun. Benim için en değerli yanı da bu oldu: çabucak okunan ama zihinde uzun kalan bir hava yaratması.
Kitapta bir bütünlük hissi var ama bu bağlı bir hikâye silsilesi değil; daha çok aynı yazarın aynı ruh hâliyle işlediği farklı insanlık durumları gibi. Bu yüzden okurken temposu düşmüyor. London’ın dili sert ama temiz; doğrudanlığı sayesinde karakterlerin niyeti, korkusu, gururu ya da zayıflığı anında hissediliyor. Okunmaya değer.
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.