İnsan kırıldığı yerden yeniden çiçekler açtırabiliyor.
Melisa Kesmez ’in 
Çiçeklenmeler kitabı bir ölümün ardından başlayan bir yas hikâyesinden çok daha fazlası… Bu kitapta bir kadın, hem eşini kaybediyor hem de yıllarca sevdiği erkeğin kalbinde aslında başka birine ait bir yer olduğunu geç de olsa fark ediyor.
Kaybettiği sadece sevdiği adam değil; bir ömür boyunca inandığı hikâye.
Melisa Kesmez , bu acıyı dramatize etmeden, en çıplak, en içsel haliyle anlatıyor. Sessiz, derin, ama insanın içini kanatan bir sadelikle anlatıyor.
Kadın, eşini kaybettikten sonra hayatına tutunmaya çalışırken, kocasının hâlâ eski eşine aşık olduğunu, beklediğini fark ediyor.
Bu fark ediş, aslında evlilik boyunca yok sayılmış bir gerçekliğin kalpte açılmış en geç yara hali.
Ve bütün bu acının ardından kadın, eşinden miras kalan ve hiçbir zaman birlikte tatil yapmadıkları karavanla bir yolculuğa çıkıyor.
Döndüğünde ise en radikal kararı veriyor: eşinin hatırasını değil, kendi varlığını seçiyor.
Evi, şehri, geçmişi bırakıp yepyeni bir hayata akıyor.
Melisa Kesmez ’in üslubu yoğun bir sadeliğe sahip. Cümleler bağırmıyor; sadece olduğunca duruyor ve okurun içine işliyor.
En güçlü tarafı ise; büyük acıları küçük anların içine saklıyor. Kayıp, yas, aşk, sadakat, terk edilme hiçbirini yüksek bir sesle söylemiyor, ama hepsini hissettiriyor.
Kitabı okurken insan şu gerçekle yüzleşiyor: Bazen aşk sandığımız şey, aslında bir hayalin içinde kalmış bir sadakattir.
Kadının karavan yolculuğu, bir yas süreci değil; kendine dönüş yolculuğu.
Bir kadın, sevdiğini kaybettikten sonra bile terk edilebileceğini öğreniyor.
Ama tam da burada güçlü taraf başlıyor: gerçek iyileşme, hakikati kabul etmekle geliyor.
Bu kitabı okurken içimde şu çok ağır ama gerçek duyguyu hissettim: Birini kaybetmek, bazen onun varlığıyla kaybolan kendimizi bulmamıza sebep oluyor.
Kadının yeni şehre taşınması, benim için kitabın “yeniden doğuş” noktası. Çünkü o an şunu görüyorsun:
insan bir yerleri bırakabildiği kadar özgürleşir.
Bu hikâye yasın değil, yeniden başlamanın hikâyesi.
Çiçeklenmeler bir adamın ardından değil, bir hayat boyu ertelenmiş benliğin ardından çiçek açan bir kadın hikâyesi.
Ve kitap şunu fısıldıyor bize: Kırıldığın yerde bitmezsin, tam orada başlarsın.
Keyifli okumalar dilerim.
Melisa Kesmez ’in Çiçeklenmeler kitabı bir ölümün ardından başlayan bir yas hikâyesinden çok daha fazlası… Bu kitapta bir kadın, hem eşini kaybediyor hem de yıllarca sevdiği erkeğin kalbinde aslında başka birine ait bir yer olduğunu geç de olsa fark ediyor.
Kaybettiği sadece sevdiği adam değil; bir ömür boyunca inandığı hikâye.
Melisa Kesmez , bu acıyı dramatize etmeden, en çıplak, en içsel haliyle anlatıyor. Sessiz, derin, ama insanın içini kanatan bir sadelikle anlatıyor.
Kadın, eşini kaybettikten sonra hayatına tutunmaya çalışırken, kocasının hâlâ eski eşine aşık olduğunu, beklediğini fark ediyor.
Bu fark ediş, aslında evlilik boyunca yok sayılmış bir gerçekliğin kalpte açılmış en geç yara hali.
Ve bütün bu acının ardından kadın, eşinden miras kalan ve hiçbir zaman birlikte tatil yapmadıkları karavanla bir yolculuğa çıkıyor.
Döndüğünde ise en radikal kararı veriyor: eşinin hatırasını değil, kendi varlığını seçiyor.
Evi, şehri, geçmişi bırakıp yepyeni bir hayata akıyor.
Melisa Kesmez ’in üslubu yoğun bir sadeliğe sahip. Cümleler bağırmıyor; sadece olduğunca duruyor ve okurun içine işliyor.
En güçlü tarafı ise; büyük acıları küçük anların içine saklıyor. Kayıp, yas, aşk, sadakat, terk edilme hiçbirini yüksek bir sesle söylemiyor, ama hepsini hissettiriyor.
Kitabı okurken insan şu gerçekle yüzleşiyor: Bazen aşk sandığımız şey, aslında bir hayalin içinde kalmış bir sadakattir.
Kadının karavan yolculuğu, bir yas süreci değil; kendine dönüş yolculuğu.
Bir kadın, sevdiğini kaybettikten sonra bile terk edilebileceğini öğreniyor.
Ama tam da burada güçlü taraf başlıyor: gerçek iyileşme, hakikati kabul etmekle geliyor.
Bu kitabı okurken içimde şu çok ağır ama gerçek duyguyu hissettim: Birini kaybetmek, bazen onun varlığıyla kaybolan kendimizi bulmamıza sebep oluyor.
Kadının yeni şehre taşınması, benim için kitabın “yeniden doğuş” noktası. Çünkü o an şunu görüyorsun:
insan bir yerleri bırakabildiği kadar özgürleşir.
Bu hikâye yasın değil, yeniden başlamanın hikâyesi.
Çiçeklenmeler bir adamın ardından değil, bir hayat boyu ertelenmiş benliğin ardından çiçek açan bir kadın hikâyesi.
Ve kitap şunu fısıldıyor bize: Kırıldığın yerde bitmezsin, tam orada başlarsın.
Keyifli okumalar dilerim.·
1.269 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ne güzel bir inceleme olmuş yine elinize, emeğinize, yüreğinize sağlık hocam. Okurken yeniden ayağa kalkabilmenin azmini birkez daha hissettirdiniz bana. Yüreğimde çok güzel yerlere dokundu bu sözleriniz. Okunacaklar listesine eklendi. Teşekkürler bu güzel inceleme için🥰💯❤️💜📚🌹☕️
