“Genç Mungo”, karanlıkla aydınlığın aynı sayfada nefes aldığı, sertliğin tam kalbinde filizlenen narin bir hikâyeydi benim için. Douglas Stuart, o tutucu, baskıcı, sınıfsal olarak parçalı dünyanın içinde iki gencin birbirine tutunma çabasını öyle incelikle anlatmış ki, kitabın atmosferi uzun süre üzerimde kaldı.
Mungo’nun gerçek benliğini saklamak zorunda kaldığı o ağır dünya ile James’in güvercinlerine sığınan yumuşacık ruhu arasında kurulan bağ, hem kırılgan hem de sarsıcıydı. Zaman zaman okurun boğazını düğümleyen o “maço düzen” eleştirisi; romantizmin, şefkatin ve büyümenin naifliğiyle birleşince çok başka bir anlatıya dönüştü.
Stuart’ın dili hem sert hem şiirsel… Hem sokak kokuyor hem kalbin en derin yerini yokluyor. Kitabı okurken karakterlerin yalnızlığıyla, cesaretiyle ve tehlikenin gölgesindeki sevgileriyle sessizce yol arkadaşlığı yaptım. Bitirdiğimde ise içimde, uzun süre kolay kolay dinmeyen buruk ama sıcak bir iz bıraktı.
Kısacası: Erkeklik, aidiyet, korku ve sevginin sınırlarında dolaşan; şefkati de acıyı da aynı sahicilikle hissettiren güçlü bir roman.
Sevdim.
··
416 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.