"HERKES HAKLI"
"Hayat bilmediklerimin içinde gizliymiş. Hani senin küçükken sevdiğin sürpriz yumurtalar gibi... Bazen en istediğin oyuncak çıkardı, bazen de kızıp atardın. Yaşarken atamıyorsun, ellerine bakıp kalıyorsun, ama dolu ama boş... Elli yaş, yaşamımın hayallerden ibaret olduğunu gösterdi. Çoğu zaman kendini kaptırıp aralarından inandıklarım bile vardı..."
Hayat bazen öyle sahneler kurar ki, kimse masum, kimse tamamen suçlu değildir. Herkes kendi haklılığını taşır, kendi kırgınlığını saklar, kendi gerçeğini omuzlarında taşır. Eser, tam da bu gri bölgelerin romanı.
Yazar, altı farklı karakteri aynı masaya oturtuyor, her biri kendi haklılığının ardına sığınmış ve bize şu soruyu sorduruyor:
“Haklı olmak mutlu etmeye yeter mi?”
Kitap, birbirinden çok uzak görünen hayatların nasıl aynı noktada buluşabileceğini gösteriyor bize. Gömüldüğünü sandığımız sırların bir gün hiç beklenmedik bir anda yüzeye çıkması gibi…
Yazar, her bir karakteri kendi geçmişi ve yükleriyle anlatırken aslında tek bir hikâye kurmuyor. Aksine, yıllarca biriken sessizliklerin, yanlış anlaşılmaların, saklanan arzuların ve kuşaktan kuşağa taşınan yaraların ortak bir patlama noktasına doğru yürüyüşünü izletiyor.
“Herkes haklı” dediğimiz yer, en çok acıttığımız yer aslında. Çünkü her birimizin acısı gerçek, her birimizin gerekçesi sağlam. Fakat o maskeler düştüğünde, haklı olmanın hiç kimseyi masum kılmadığını fark ederiz.
Her karakter kendi yolculuğunu anlatırken, aslında hepimizin ortak hikâyesine dokunuyor.
Kapıyı açtığımızda hangi yüzlerle buluşacağımızı bilemediğimiz bir dünyaya davetliyiz. Tanıdık, çünkü her birinde kendimizden bir parça buluyoruz; tedirgin edici, çünkü o maskelerin ardındaki gerçekler bizi kendimizle yüzleşmeye zorluyor. Her adımda yeni bir sırla karşılaşacağımız, masumiyetin, pişmanlığın, hesaplaşmaların ve affedememenin sınırlarında dolaşacağımız bir yolculuk bu.
Sakin görünen bir aile sofrasının altında kaynayan kazandan söz ediyor, yazar. Gömüldü sanılan sırların bir gecede nasıl ortaya çıkıverdiğini, kurşunların bizi teğet geçtiğini sandığımız anlarda bile ruhumuzda nasıl derin yaralar açtığını gösteriyor.
Kitabın en çarpıcı yanı, bize taraftar olma lüksü tanımaması. Her bölümde farklı bir karakterin zihnine giriyor, onun acısını, gerekçesini, haklılığını öyle derinden anlıyoruz ki, içimizden “Evet, sen haklısın!” diyoruz.
Güçlü görünen en kırılgan, sessiz kalan en yüksek sesli, hesap verilmiş sanılan geçmiş ise en karanlık hesap defteri oluyor. Bu karakterler yalnızca kendi hikâyelerini anlatmıyor; çoğumuzun görmezden geldiği gerçekleri ortaya döküyor:
Kuşaktan kuşağa devredilen suskunluklar…
Yanlış anlaşılmaların bir ömür süren bedelleri…
Affedememenin görünmez prangaları…
Toplumsal yaraların bireysel hayatlara sızma biçimi…
Ve belki de en acı gerçek şu: Herkesin haklı olduğu kadar, suçlu olduğu bir taraf var. Bazen en haklı olduğumuz anlarda, en yalnız hissederiz kendimizi.
Ve bazen, evet bazen, herkes haklıdır. Ama bu, hiç kimsenin masum olmadığı gerçeğini değiştirmez.
Maskeler düşerken, geriye kalan yüzle yüzleşmekte.
Kitapla Kalın.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.