Rober Haddeciyan (1926-2025)
‘’Yaşamaya mahkumum ben.. ‘’
‘’İnsan bu kadar uzun süre mutluluğa bile katlanamaz. İnsan bu kadar uzun süre dinlenmeye, gezmeye, eğlenmeye bile katlanamaz. Meğer insan sadece acıya bu kadar uzun süre katlanabiliyormuş.’’
Kitap, basit bir düşme sonrası kafa travmasına bağlı felç kalan kahramanımızın hastane odasındaki yaşantısına götürüyor bizi.
‘’Talihsizlik dediğin en beklenmedik anda meydana gelir. Her şey onu olanaksız kıldığında. Unutturduğunda. Felaket, bizi hazırlıksız, savunmasız yakalayarak acımıza acı katmak için, dinginliğin içinden patlar.’’
‘’İnsan, feci bir felaketin ardından geri dönüp baktığında felaketten önceki dakikaların aldatıcılığı karşısında dehşete kapılıyor. Evet, aldatıcıdır o dakikalar, hiç belli etmeksizin bir anda uçuruma dönüşen yollara benzerler.’’
Yeni evi hastane olan 60 yaşındaki kahramanımızı her gün kızı Satenik ziyarete gelir. Bu arada odadaki diğer yatakta değişen farklı yaş gruplarından hastalar da yatmaktadır. Bir de ara ara uğrayan başhekim, hemşire ve hademeleri saymazsak kahramanımızın ufak bir pencere ve tavan dışında oyalanacağı, dakikalarını, saatlerini, günlerini, aylarını geçireceği sadece düşünceleri ve anıları kalmıştır. Ve bu durumunda dahi isyan etmemekte, hayata bağlı olarak yaşamaktadır.
‘’Yetinmeyi bilmezsen, asla iflah olmazsın çünkü her günün mutluluk ve zevkle dolu olsa bile günün birinde daha fazlasını elde edemediğin için pişman olursun.’’
Kitabı çok beğendim. Bu tarzdan hoşlananlara tavsiye ederim.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.