Ben ne muazzam bir kitap okudum öyle! Okurken sanki ben de bir caminocu olup Seher’in küçüklükten başlayan talihsiz anılarına, sessizliğine, kendini toparlama çabasına tanıklık ettim. Her sayfada onunla birlikte yürüdüm, onunla birlikte durup düşündüm. Tüm okurlar gibi kitabı bitirdiğimde ben de aynı soruyu sordum kendime:
Ev dediğin şey nedir?
Cevabı içimde buldum:
İnsan, nereye giderse gitsin aslında evini içinde taşır. Mutluluğun, huzurun, kendini bulduğun yer… İşte orası senin evindir. Ev, dışarıdaki bir yapıdan çok, insanın içindeki bir hâlmiş meğer.
Kitap bittiğinde Seher bize çok şey kazandırıyor; dönüp kendi içimize bakmamızı, kendi “ev”imizi yeniden anlamlandırmamızı sağlıyor.
Kitapta da şöyle deniyor, sayfa 454’te:
“Senin bildiğin evsizlerden değilim,” diyorum 
Nermin Yıldırım 
Ev Şerbet. “Herkesin evden anladığı başkaymış. Herkesin evsizliği de başka meğer…”
Ve ben kitabın sonunda kendime şöyle derken buluyorum:
Evin içindir… Nerede mutluysan, orada evindesindir.
Nermin Yıldırım Ev Şerbet. “Herkesin evden anladığı başkaymış. Herkesin evsizliği de başka meğer…”
Ve ben kitabın sonunda kendime şöyle derken buluyorum:
Evin içindir… Nerede mutluysan, orada evindesindir.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.