Tanpınar’ı bu kez başkalarının yorumlarından değil; kendi defterlerinden, günlüklerinden ve Paris notlarından okumak, tuhaf bir yakınlık hissi yarattı bende.
Kütüphanesinin kokusu, düşünce dünyası ve “memnu mıntıka” dediği o iç boşluk, zamanla bir sığınaktan çok zihinsel bir hapishaneye dönüşüyor.
Ne denir ki… Edebiyat-ı şahane.
Edebiyat dolu bir hafta olsun.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.