Ahmet Ümit’in Bir Ses Böler Geceyi romanı ilk bakışta kısa bir metin gibi görünse de içine adım atar atmaz insanı bambaşka bir dünyanın sessizliğine acılarına ve iç içe geçmiş inançlarına çeken bir derinliğe sahip. Kitabı okurken sürekli olarak hem kendi iç sesimi hem de karakterlerin taşıdığı yükleri duydum. Ümit’in satırları insanın yalnızca dış dünyayla değil kendi özüyle de bir hesaplaşma içinde olduğunu hatırlatıyor.
Okudukça fark ettim ki romanda geçen her satır insana sadece bir cümle değil bir duygunun bir geçmişin ve bir yüzleşmenin kapısını aralıyor. Mesela kitap boyunca sıkça karşımıza çıkan “görev duygusu” “hakikat”“arınma” “yanlışla yüzleşme” gibi temalar. Her biri bende insanın hayatında ne kadar çok şeyi omuzlarında taşıdığını hatırlatan küçük yankılar bıraktı.
Bir yerde geçen “görev duygusunun ağırlığı” bana şunu hissettirdi. Bazen insan başkası fark etsin diye değil kendi vicdanı rahat etsin diye doğru bildiğini yapar. İşte o satırlar kendi içimde yıllardır taşıdığım sorumlulukların nedenini açıklayan bir aynaya dönüştü.
Başka bir bölümde “arınmanın meydanı” üzerine söylenen sözler karşıma dikildiğinde ise yüzleşmenin aslında bir özgürleşme olduğunu fark ettim. Kitap insanın kendiyle barışmayı ihmal ettikçe içinde nasıl bir kir biriktirdiğini çok sade ama çok vurucu bir dille anlatıyor.
Romanın bir başka güçlü yanı ölüm ve yaşam üzerine kurduğu ince çizgi. “Ölmekten korkmak mı doğruyu savunmak mı?” diye soran o satır beni uzun süre düşündürdü. Çünkü kitabın birçok yerinde cesaret ile korku doğru ile yanlış hakikat ile gölge birbirine karışıyor. Bu karışıklığın içinde kendini arayan karakterler aslında bizden çok da farklı değil.
Şehir ve taşra arasındaki kültürel uçurumun işlendiği bölümler ise bana şu hissi verdi. İnsan nereye giderse gitsin kendi yükünü de beraberinde taşıyor. Büyük şehirde “insanların itişerek yaşaması” sadece İstanbul’un değil modern dünyanın da ruh hali sanki. O satırlarda kendimi kalabalıkların içinde sessizce sıkışmış biri gibi hissettim.
Kitabı okuyacak arkadaşlara birkaç sözüm var. Bu romanı sakin bir kafayla kendi iç sesinizi duyabileceğiniz bir zamanda okuyun. Çünkü satır aralarında dolaşırken sadece karakterlerin değil kendi düşüncelerinizin de çıplaklaştığını fark edeceksiniz. İnanç vicdan hakikat arınma ölüm yaşam. Bu kadar büyük kavramları bu kadar sade bir dille anlatabilen bir yazarla her gün karşılaşılmıyor. Kitap kısa ama etkisi uzun hatta bazı bölümler zihne bir çivi gibi çakılıyor ve kolay kolay çıkmıyor.
Son olarak. Ahmet Ümit’e teşekkür etmek isterim. Bu kitabıyla bize sadece bir hikaye sunmadı insan olmanın ağırlığını geçip giden hayatın anlamını içimizdeki karanlıkla barışmanın gerekliliğini hatırlattı. Bize unuttuğumuz soruları yeniden sordu sustuğumuz yerden yeniden konuşturdu.
Kısacası Bir Ses Böler Geceyi beni hem düşündürdü hem de içimde uzun zamandır dokunulmamış yerlere dokundu. Bu sesi duymak isteyen herkese tavsiye ederim.
·
435 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitabı seneler önce biraz okuyup yarım bırakmıstım Ahmet Ümit kitaplarını çok seven arkadaşlarım var.
Masal masal içinde hariç başka kitabını okumadım Geç kaldıgım bir yazar belki de... İncelemeniz de her zaman ki gibi samimi keyifli okumalar dilerim
