Çok İyi Bir Fikir… Ama’lar, Lakin’ler, Fakat’lar…
Artıları: Çok iyi fikir. Güçlü atmosfer. Paranormal tarafın cazibesi. Merak duygusu.
Eksileri: Kurgu zamanlaması sorunlu. Polis faktörü zayıf. Regina ile bağ eksik. Vassago daha efsane olabilirmiş. Final fazla kolay. (Gerekli alt metin verilse.. ah ah.)
Dean Koontz’un Gizli Ev romanı, ölümden dönen bir adamın artık dünyaya eskisi gibi bakamamasıyla başlıyor. Bir kazanın eşiğinden dönen Hatch, hayatta kalmakla kalmadığını, beraberinde “başka bir şeyi” de getirmiş olabileceğini sezmeye başlıyor. Hikâye ilerledikçe seri katil Vassago ile tanışıyoruz; onun motivasyonu ise karanlık ve hastalıklı bir koleksiyon fikrine dayanıyor. Bu iki karakterin ortak paydası, aynı doktor tarafından ölümden döndürülmüş olmaları. Roman daha en baştan okurun önüne şu soruyu koyuyor: Bu yaşananlar paranormal bir tehdidin işareti mi, yoksa insan zihninin kaldırmakta zorlandığı bir travmanın sonucu mu?
Romanın fikri gerçekten çok güçlü. Ölümden dönmek, yalnızca bedensel değil, metafizik bir eşik gibi ele alınmış. Bu yönüyle tatmin edici bir paranormal atmosfer kuruluyor. Ancak başlangıçtaki araç kazası sahnesinin gereğinden fazla uzun tutulması, gerilim yaratmak yerine bir noktadan sonra temposu düşen, okuru yoran bir etki bırakıyor. “Asıl hikâye ne zaman başlayacak?” hissi burada ister istemez oluşuyor. Burada fikir çok iyi ama giriş gereğinden fazla oyalanmış gibi duruyor.
Yetiştirme yurdundan alınan Regina karakterinin hikâyeye dâhil edilme biçimi ise romanın en tartışmalı yönlerinden biri. Zamanlama açısından “sonradan eklenmiş” hissi veriyor. Sanki hikâye önce Hatch üzerinden kurulmuş, Regina ise final için kurguya sonradan dâhil edilmiş gibi duruyor. Bu durum Hatch ile Regina arasındaki duygusal bağın derinliğini zayıflatıyor. Kadının Regina’ya, Hatch’a “baba” dedirtmeye çalışması ise bu bağı hızla güçlendirme çabası gibi duruyor ve biraz da okurun gözüne sokuluyor. Burada yapısal bir kurgu problemi hissediliyor.
Romanın ton olarak tamamen korku ve paranormal eksene yaslanması bilinçli bir tercih. Bu noktada polis faktörünün geri planda kalması bir tür tercihi olarak kabul edilebilir. Fakat bu tercih olayların inandırıcılığını bir nebzede olsa zedeliyor. Ancak kötülüğün temsilcisi olan karakterin şeytanî bir figürden çok “serseri bir pislik” gibi hissettirmesi, finaldeki hesaplaşmanın ağırlığını azaltıyor. Daha simgesel, daha karanlık bir kötülük romanın ruhuna daha çok yakışabilirmiş. Buna karşılık sonlara doğru tempo belirgin biçimde yükseliyor, gerilim nihayet yerine oturuyor. Yine de final, fikir kadar güçlü değil. Bu önemli fikrin altı biraz daha iyi doldurulabilirmiş hissi okurun içinde yankılanacağından eminim.
Roman bittikten sonra insanın aklına şu soru takılıyor: Kötülük kaybederken, iyiliğin bedel ödemesi neden bu kadar “önemsiz” gibi sunuluyor? Bu detay, hikâyenin etik ağırlığını tartışmalı bir noktaya taşıyor. (Eminim ki hikayenin sonunda, ayrıntıyı fark eden her okur bunu düşünecek) Özetle Gizli Ev, güçlü bir fikre, sağlam bir atmosfere sahip; fakat işlenişte daha cesur, daha derin bir yol izleyebilirmiş. Paranormal gerilim sevenler için sürükleyici bir roman.
·
667 Gösterim
2 Yorum
Temponun inişli çıkışlı olması güzel. Durağanlık , kitaptan kopmalara sebep olabiliyor çünkü....
Emeğinize sağlık.
Teşekkürler. Evet, başlarda ve ortalarda bunu kısmen yaşadım. sonlara doğru daha iyiydi diyebilirim.
Yeni bir yazar tanımış oldum, bir kaç kitabını daha okumayı düşünüyorum.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.