Orhan Pamuk'un "Masumiyet Müzesi", beni okurken hem yoran hem de duygusal olarak içine çeken bir roman oldu. Kitabın özellikle ortalarında, Kemal'in tekrar eden düşünceleri, takıntılı davranışları ve hikâyenin ağır ilerleyişi yüzünden bir süre sıkıldım; bu yüzden kitabı bitirmem beklediğimden uzun sürdü.
Ama aslında bu sıkıcılık hissi bile romanın atmosferinin bir parçasıymış.Kemal'in yıllarca aynı döngü içinde debelenişini ben de okur olarak hissettim.
"Masumiyet Müzesi", benim için kolay okunur bir aşk hikâyesi değildi; aksine sabır, duygu ve psikolojik yoğunluk gerektiren bir romandı. Fakat saplantılı olayları beni yine çok rahatsız etti. Bu kısımlar çok eleştirilebilinir.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.