Yavaş yavaş çürümenin HadisesiEdebiyat
Ayfer Tunç’un Aziz Bey Hadisesi, bir insanın yavaş ve sessiz bir biçimde hayattan silinişini anlatan derin bir karakter metnidir. Hikâyede Aziz Bey, geçmişin saygınlığıyla yaşayan fakat bugünün içinde giderek görünmezleşen, yalnızlıkla içten içe çürüyen bir adamdır. Tunç, büyük olaylar yerine küçük ayrıntılarla karakterin ruh halini açığa çıkarır; odanın sessizliği, bir eşyanın eskimişliği ya da Aziz Bey’in ağırlaşan adımları onun iç dünyasının simgesine dönüşür. Zaman, bu metinde bir düşman gibi değil, insanın fark etmeden yenildiği bir güç olarak işlenir. Aziz Bey’in gururu onu hayata bağlamak yerine ondan uzaklaştırır; kimseye sığınamayan, kimse tarafından da fark edilmeyen bir yalnızlığın içinde erir. Sonunda yaşadığı ölüm bile sönük ve sessizdir; tıpkı hayatı gibi, kimsenin göremediği bir köşede tamamlanır. Tunç’un anlatısı, insanın en büyük yıkımının dışarıdan gelen darbeler değil, kimseye söyleyemediği iç kırılmaları olduğunu hatırlatan hüzünlü bir ağıt gibidir.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.