Bizim asıl talihsizliğimiz bu kadar uzun bir süre buna inanmış olmamız.
Ben kim kitap okumak kim. Ve ben kim inceleme yazmak kim. Ama işte kitap kimliği üzerime yapışmış, bu kitap da yine doğum günümde bir arkadaşımdan bana hiç yakışmayacak kadar anlamlı bir notla gelince utancımdan okudum tekrar. O kadar sağlam durmadığımı bir ben bir Allah biliyor demek. Neyse. Durduğum yerden bu Dönüşüm okuması için söyleyeceğim hem çok, hem hiç şey var. Bir şey söyleyeyim; 33 yaşımdan 13 yaşındaki serene sesleniyorum, senin aklını seveyim senin duruşunu senin ha senin. Seninle gurur duyuyorum, keşke sen de benimle duyabilseydin. Böyle felsefeler işte. Hakikaten hiçbir şey bilmiyorum ama sanki çok da bir şeyler biliyorum. Beynim vızır vızır. Hep yorgun hep uykusuzum. İçerde bir şeyler dönüyor ama ben habersizim. Yazmaktan bile aciz bir hallerdeyim kısacası. Hayatımda azıcık anlam olsun isterdim. Hani şu dünyaya tapmıyorum ama tutunacak bir dal isterdim. Gerçekten. Artık içimdeki ses nankör diye bağırmıyor, o bile susmuş, o derece. Napalım. Mutlu edemiyorum zaten kimseyi. Zaten uyumsuzum zaten yaşamıyormuşum zaten dünyadan haberim yokmuş. Olur. Az kaldı Gregor gibi beni de süpürürler. Ona da Varım. Ben her yola Varım. O kadar yokum işte . Okurken şunu fark ettim. Ben bu kitabı anlamaya her gün daha bir yaklaşıyorum. Ne kötü bir son demeyecek kadar anlamaya başladım. İşte bu çok kötü bir son , mu acaba?
Bana ne oldu bilmiyorum. Ama şu hayatta bşr şey öğrendim. Herkese her şey olur , bana da herkese olandan apayrı bir şey olmamıştır. Ben ondan bundan şundan ölmeyeceğim. Ölüm sebebimi şuraya yazıyorum, ben gerçekten anlaşılmamanın eşiğinde can vereceğim. Ama bugün ama bir gün. Zaten o da çok fark etmiyor. Yaşıyoruz. Selametle
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.