"İnsanların hepsi belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkumdurlar."
Ya öleceğiniz günü biliyorsanız, bir idam mahkumuysanız? Elinizden ne gelir? Öleceğiniz günü bilseydiniz neleri sorgular, neleri değiştirmek isterdiniz? Durumunuzu kabullenir miydiniz?
Victor Hugo, insanlığı düşünerek yazdığı Bir İdam Mahkumun Son Günü adlı eseri ile insanlığın hiç değişmediğini gözler önüne sermiş yine. Kitabın önsöz kısmı kitabı anlamak için çok önemli, giyotin ile idam cezasına karşı olduğu için bu romanı yazmış ve bir de eser ilk çıktığında olay yaratması nedeniyle üçüncü baskıda bir tiyatro metni eklemiş ki insanların kitaba bakışını gözler önüne sersin. Önsöz kısmında bir ara giyotin ile idam cezalarının durdurulduğu yazıyor, peki neden? Üst sınıftakilerin idam edilmesine razı olunamadığı (!) için. Gelecekte bu cezaların kalkmasını da ummuş, idam cezası kalktı ama insanların yobazlığına çare yok sevgili Victor Hugo.
Konusuna gelecek olursak, işlediği suçtan ötürü idam cezası verilmiş bir mahkumumuz var. Avukatı, temyize gideceklerini belirtir, ömür boyu kürek mahkumu olmasını talep edecektir. Ölmek mi daha kolaydır yoksa ömür boyu kürek mahkumu olmak mı? Tabi ki o zamanın her dava sonucu gibi karar değişmez, altı haftalık bir süreci (temyizin görülmesi, reddedilmesi zaten bu süreç kadardır) vardır ölüme. Bu süreçte günlük yazmaya başlar. Bu günlükte, neden mahkum olduğunu değil de hislerini, düşüncelerini, umutlarını okuyoruz. Ölmeye gideceği kesin olan birinin cezası dışında ölmemesi için gösterilen çabalar, halkın idam mahkumlarına davranışları, gelecek olana bir türlü hazırlanamamak... İç acıtıcı bir roman. Azıcık sayfası olan bir kitapla kavga edebiliyor bazen insan :) Klasikleri öneririm demeye gerek yok, klasiklerin klasik olmasının bir nedeni var elbet...
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.