“Nolite te bastardes carborundorum.”Alıntı
Atwood, Damızlık Kızın Öyküsü ile kadın bedeninin bir ülke tarafından nasıl bir mülke dönüştürülebileceğini, sessizliğin nasıl bir cezaya, konuşmanın nasıl bir suça dönüşebileceğini anlatır.
Gilead rejiminde kadın artık bir isim değildir, bir anı, bir geçmiş, bir aşk bile taşıyamaz—yalnızca rahim olarak kayda geçer. Offred, adının silinmesiyle başlar kaybın acısı; o artık bir kişi değil, görevdir.
Evin sessizliğinde çiçekler sıradan değildir; çocuk doğuramayan eşlerin süs görevini, doğurabilenlerin ise damızlık ağırlığını sembolize eder. Her krem rengi elbise bir teslimiyet, her kırmızı cüppe bir damgalanmış doğurganlık ilanıdır.
Anlatımın kopukluğu bilinçli tercih—hafıza parçalanmış, zaman kırılmıştır. Offred ne geçmişini tam hatırlayabilir ne bugününe tutunabilir. Atwood okura şunu söyler:
“Bir insan önce özgürlüğünü kaybetmez, önce anlatma hakkını kaybeder.”
Komutanın akşam odasına çağrılışı; kadınlığın bir heves değil, devlete ait bir görev oluşunun sessiz dramıdır.
Serena’nın bakışları kıskançlıktan değil, kaybedilen kadın onurunun ağıtından doğar.
Gilead, bir distopya gibi görünse de aslında dünyanın karanlık aynasıdır:
Kadının bedeninin sahipliğini tartışan her düzen, geleceğin Gilead’ıdır.
Ve tüm kırmızıların, sessiz odaların, dua eden ellerin içinden yükselen tek cümle kalır:
“Nolite te bastardes carborundorum.”
Pisliklerin seni ezmesine izin verme.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.