Leyla ile Mecnun... Kendi çölünde kaybolanların hikayesi...
Kitabı okuyup bitirdiğime, daha ziyade sindirdiğime göre şimdi gelelim yorum kısmına. Fakat baştan söyleyeyim, bu inceleme daha ziyade diziye olan hayranlığımın ve özlemimin bir dışavurumu olacak :)
Leyla ile Mecnun pazartesi günlerini sendromsuz bir şekilde geçirmeme sebep olan diziydi. Evde kimse sevmezdi, benim kahkahalar attığım sahnelerde kardeşim bunun neresi komik der gibi bakardı her seferinde :) Ben de onu gerçekten seven ve anlayan bir izleyici olduğum için mutluluk duymuşumdur hep nedense. Akranlarımın bahsettiği güncel dizilere karşılık onlara L&M ile direnmeye çalışıyorum hâlâ. Dizi biteli seneler geçmiş olsa da hâlâ aynı hazla izliyorum. Mesela mutsuz bir anımda komik bir sahneyi açıp gülebiliyorum ilk kez izliyormuşum gibi veya duygusal sahneleri açıp açıp hüzünleniyorum. Bu da böyle bir tutku işte :))
Girizgahımı diziyle yaptığıma göre şimdi gelelim kitaba. Kitap sınavlarımın en yoğun zamanında geldi. Birazcık bakıştık, bakıp bakıp mutlu oldum :) Arkadaşlarıma, ben çok merak ediyorum okumaya başlayacağım galiba dediğimde saçmala Sinem bırakmazsın elinden, kaptırırsın kendini. Bilmiyorsun sanki kendini gibi ikazlar üzerine kitaba kısa bir veda ettim :)
İsmail Abi’yle, Yavuz’la, Erdal Bakkal’la, İskender Baba’yla, Zeynep’le herkes oradaydı yine, tüm samimiyetiyle.Kitabı okurken Kireçburnu’nda gezindim sanki, Erdal Bakkal’ın sallama çayından içtim. İsmail Abiyle birlikte geçen gemilere el salladım sanki.
Bir çok yerde dizideki diyaloglar gözümde canlandı ve bu da daha bir keyif ve akıcılık kattı kitaba. Fakat bu durumun büyük kısmının benim diziye olan hayranlığımdan kaynaklı olduğu da aşikâr. O yüzden diziyi hiç izlemeyen biri bu kadar beğenir mi zannetmiyorum. Burak Aksak’ın hayal gücüne hayran kaldığım bölümlerde diziyi izlememiş biri ne saçmalıyor bu diyebilir. Çünkü kitabın içine tam giremiyorsunuz. Kitaba dair en büyük eleştirim bu olabilir belki de. Diziyi bile tam olarak izlemeyen birinin kurguyu anlaması zorken kitabın bu kadar basite indirilmesi pek mantıklı gelmedi bana. 100 küsür bölümde anlatılan olay örgüsü 270 sayfalık kitaba bastırılmış gibi geldi. Kendimi hızlandırılmış bir kursa gidiyor gibi hissettim çoğu yerde.
Kimi yerde çok güldüm kimi yerde ise duygularım birbirine karıştı L&M’nin büyük özelliği de budur belki, ani duygu geçişleri. Bu yüzden iyi ki sakin bir ortamda okuyup bitirmişim kitabı diyorum. Çünkü tüm duygularımı istediğim gibi dışa vurabildim, hunharca güldüm komik bulduğum yerleri veya şaşkınlığımı yüksek sesle ifade edebildim. Metroda, otobüste okusaydım gülmemek için yanaklarımı ısırırdım veya dayanamadığım yerlerde gülüp insanların değişik bakışlarına maruz kalabilirdim :)
Kitabın sonunu okumamak için direndin kendi kendime. Sonlara doğru yaklaştıkça boğazım düğüm düğüm oldu adeta. Hiç bitsin istemedim. Nitekim dizinin de son bölümünü izlemedim hâlâ, hayalimdeki gibi kalsın istediğimden.
Zamanında dizinin bitmesine üzülürken şimdi de kitabını bitirmenin burukluğunu yaşıyorum. E ne de olsa “zaman döngüseldir.” :) İyi ki Burak Aksak kitabı yazmış da o duyguları tekrar tekrar tatmışım. Aşkı, dostluğu, çaresizliği...
İncelememi diziden en sevdiğim sahne ile sonlandırıyorum. Tüm Leyla ile Mecnun sevenlere selam! youtu.be/6SAv05R0DMQ
··
89 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ellerine sağlık valla çok güzel bir inceleme olmuşŞimdiye kadar hiç bir incelemeyi okuduğumda bu kadar keyif almamışdım gerçektenHer bir cümlene bende katılıyom.
Ayy bende özledim diziyi yaaa.En çokta İsmayil abiyle Mecnun denizin kenarında bir-biriyle uzaktan konuşmasımı özledim ben.İsmayil abi çok komikti ya hele ben onun renkli-renkli kıyafetlerini demiyom.A birde Erdal Bakkal vardı onun karsı çok korkuncdu korkun olduğu kadrada komik birisiydi (bence)Çok yavaş konuşurdu.Erdal abi onu nasıl duyardı hiç anlamıyom.Ay ben diziye kapılıb ne kadar çok şey yazdım.
