İçine Giremediğim Bir Dünya, Çizdiğim Güzel Satırlar
İntihar Dükkânı kitabını elime aldığımda, ilk sayfalardan itibaren karanlık bir dünyaya adım attığımı hissettim. 
Jean Teule’nin yarattığı bu kasvetli atmosfer, sanki duvarlardan üzerime doğru çöken bir sis gibiydi. Her şeyin karamsarlık üzerine kurulu olduğu bu dükkân, bana bir süre sonra gerçeklikten uzak bir tiyatro sahnesi gibi gelmeye başladı. İnsanların ölmek için ürün aradığı, ölümün sıradan bir alışveriş malzemesine dönüştüğü bu evrende gezinirken zaman zaman durup tekrar okumak zorunda kaldım. Bazı yerlerde hikâye elimden kayıp gidiyormuş gibi hissettim; belki ince sayfalardan, belki çevriden, belki de yazarın keskin üslubundan… Bilemedim.
Ama bütün bu karışıklığın arasında parlayan bazı cümleler vardı. Kalemle çizdiğim, dönüp tekrar tekrar okumak istediğim, içime işleyen, karanlığın içinden ışık gibi sızan cümleler… Kitabı sevmesem bile o alıntılar sanki bir tür ödül gibi beni buldu.
Tuvache ailesinin ölümle iç içe yaşayan düzeni, her bir karakterin kendine özgü tuhaflığı ve dünyanın tüm neşesini yitirdiği o atmosfer… Derin bir karanlığın içinde, tek bir kıvılcım gibi doğan Alan’ın iyimserliği hep dikkatimi çekti. Herkes karamsarlığın ezberini bozmadan yaşarken, o inadına yaşamı savunan bir çocuktu. Sanki kitabın içindeki tek nefes alma alanı oydu.
Ve hikâye ilerledikçe, aslında bu karanlık evrenin içindeki çatlaklardan ışık sızmaya başladığını gördüm. Yazar belki de ölümü anlatırken, yaşamın değerini fark ettirmeye çalışıyordu. Fakat bunu öyle sert, öyle ters köşe bir dille yapıyordu ki, bazen yakalamak için gerçekten geri dönüp tekrar okumam gerekti.
En sonunda kapattığımda, kitap bende derin bir beğeni bırakmadı. Hak ettiği puan bana göre 4’tü. Ama diğer yandan, bazı satırları zihnime kazındı. Her şeyiyle sevmesem bile, bana düşündürdüğü şeyler, altını çizdirdiği cümleler ve oluşturduğu tuhaf atmosfer, kitabı tamamen silip atmamamı sağladı.
Bu yüzden “beğenmedim” demekten çekinir gibi oldum. Çünkü kitap bende büyük bir iz bırakmadı ama yine de içindeki bazı parçalar taşıdığım birer küçük hazine gibi kaldı.
Keyifli okumalar dilerim..Roman
İntihar Dükkânı kitabını elime aldığımda, ilk sayfalardan itibaren karanlık bir dünyaya adım attığımı hissettim. Jean Teule’nin yarattığı bu kasvetli atmosfer, sanki duvarlardan üzerime doğru çöken bir sis gibiydi. Her şeyin karamsarlık üzerine kurulu olduğu bu dükkân, bana bir süre sonra gerçeklikten uzak bir tiyatro sahnesi gibi gelmeye başladı. İnsanların ölmek için ürün aradığı, ölümün sıradan bir alışveriş malzemesine dönüştüğü bu evrende gezinirken zaman zaman durup tekrar okumak zorunda kaldım. Bazı yerlerde hikâye elimden kayıp gidiyormuş gibi hissettim; belki ince sayfalardan, belki çevriden, belki de yazarın keskin üslubundan… Bilemedim.
Ama bütün bu karışıklığın arasında parlayan bazı cümleler vardı. Kalemle çizdiğim, dönüp tekrar tekrar okumak istediğim, içime işleyen, karanlığın içinden ışık gibi sızan cümleler… Kitabı sevmesem bile o alıntılar sanki bir tür ödül gibi beni buldu.
Tuvache ailesinin ölümle iç içe yaşayan düzeni, her bir karakterin kendine özgü tuhaflığı ve dünyanın tüm neşesini yitirdiği o atmosfer… Derin bir karanlığın içinde, tek bir kıvılcım gibi doğan Alan’ın iyimserliği hep dikkatimi çekti. Herkes karamsarlığın ezberini bozmadan yaşarken, o inadına yaşamı savunan bir çocuktu. Sanki kitabın içindeki tek nefes alma alanı oydu.
Ve hikâye ilerledikçe, aslında bu karanlık evrenin içindeki çatlaklardan ışık sızmaya başladığını gördüm. Yazar belki de ölümü anlatırken, yaşamın değerini fark ettirmeye çalışıyordu. Fakat bunu öyle sert, öyle ters köşe bir dille yapıyordu ki, bazen yakalamak için gerçekten geri dönüp tekrar okumam gerekti.
En sonunda kapattığımda, kitap bende derin bir beğeni bırakmadı. Hak ettiği puan bana göre 4’tü. Ama diğer yandan, bazı satırları zihnime kazındı. Her şeyiyle sevmesem bile, bana düşündürdüğü şeyler, altını çizdirdiği cümleler ve oluşturduğu tuhaf atmosfer, kitabı tamamen silip atmamamı sağladı.
Bu yüzden “beğenmedim” demekten çekinir gibi oldum. Çünkü kitap bende büyük bir iz bırakmadı ama yine de içindeki bazı parçalar taşıdığım birer küçük hazine gibi kaldı.
Keyifli okumalar dilerim..·
772 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.