İnsanlar’ı okurken sanki biri karşıma oturmuş da, “Bak, yalnız değilsin” diyormuş gibi hissettim. Kitap büyük olaylarla değil, küçük hislerle ilerliyor. Günlük hayatın içinde fark etmeden taşıdığımız yükleri hatırlatıyor: anlaşılmamak, sevilme ihtiyacı, korkular, yetersizlik duygusu, kaybolmuşluk…
Roman insana dışarıdan bakıyor ama etkisi tam tersine içe dönük. Okurken sık sık kendinle baş başa kalıyorsun. “Ben neden böyle hissediyorum?” diye sormuyorsun; “Demek ki böyle hissetmek insanca” diyorsun. Bu bile başlı başına bir rahatlama.
Benim için kitabın en güçlü yanı şuydu:
Hayatı güzelleştirmeye çalışmıyor. Hayatın kırık, dağınık ve çoğu zaman anlamsız taraflarını saklamıyor. Ama yine de yaşamaktan vazgeçmiyor. Umudu parlatmıyor, dramatize etmiyor; sadece sessizce masaya bırakıyor.
Bazı sayfalar gülümseltti, bazıları içimi burktu. Çünkü anlattığı şeyler yabancı değildi. Aşkın karmaşası, yalnızlığın ağırlığı, insan olmanın o bitmeyen eksiklik hissi… Hepsi çok tanıdık.
Bu kitabı bitirdiğimde şunu düşündüm:
Belki de sorun şu ana kadar hep “daha iyi bir insan” olmaya çalışmamızdı. Oysa İnsanlar, “olduğun hâlinle de insansın” demeye çalışıyor.
Çok iddialı değil, çok bağırmıyor. Ama tam da bu yüzden kalıcı. Okuduktan sonra hayat değişmiyor belki, ama hayata bakış biraz yumuşuyor. Kendine karşı daha az sert oluyorsun. Ve bazen bir kitabın yapabileceği en iyi şey de bu.
·
585 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.