Türk edebiyatının ilk romanı olmasıyla özel bir yere sahip olan Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat, sade diliyle okuru yormadan derin bir duygu dünyasına davet ediyor. 1872 yılında gazetede tefrika hâlinde yayımlanan eser, beni dönemin İstanbul’una, özellikle Çemberlitaş sokaklarına götürdü.
“Taaşşuk”, yani aşk; bu romanda yalnızca bir duygu değil, dönemin şartlarıyla bocalayan, sınanan bir hâl olarak karşımıza çıkıyor. Okurken aşkın ne kadar zor, ne kadar kırılgan olduğunu hissettim. Eserde en çok etkilendiğim cümle ise şuydu:
“El-Mürasele nısfü’l-muvasala.”
Mektuplaşmak kavuşmanın yarısıdır…
Bu cümle, hem ayrılığın hüznünü hem de umudu çok zarif bir şekilde anlatıyor.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.