Hoşgör Köftecisi – Orhan Veli Kanık
“Hoşgör Köftecisi”ni okurken bir hikâye okuduğumu değil, sanki bir masaya oturup Orhan Veli’yi karşıma almışım da beni hayatla ilgili küçük küçük şeylere güldürüyormuş gibi hissettim. Büyük laflar yok, süslü cümleler yok ama insanın içini dürten bir sadelik var.
Metin, sıradan bir köfteci dükkânı üzerinden ilerliyor ama aslında anlatılan şey yemek falan değil. Orhan Veli, küçük insanların küçük mutluluklarını, hayata tutunma hâllerini öyle doğal anlatıyor ki, okurken “evet ya, hayat tam olarak da böyle” dedirtiyor. Her şey çok gündelik ama bir o kadar da tanıdık.
En sevdiğim tarafı, metnin hiçbir şey kanıtlama derdi olmaması. Okura ders vermeye çalışmıyor, bir mesajı gözüne sokmuyor. Sadece bakıyor, görüyor ve anlatıyor. Bu yüzden samimi geliyor. Orhan Veli’nin şiirlerinde sevdiğim o yalınlık burada da var; hatta düzyazıda daha da çıplak duruyor.
Ama açık söylemek gerekirse, herkes için etkileyici bir metin olmayabilir. Çünkü olay yok denecek kadar az. Başlayan, yükselen, çözülen bir hikâye bekleyen biri için fazlasıyla durağan. “Bu muydu şimdi?” dedirtebilir. Ayrıca Orhan Veli’nin mizahı çok ince; yüksek sesle güldürmüyor, hafif bir tebessüm bırakıyor. Bu da beklentiye göre zayıf gelebilir.
Yine de benim için “Hoşgör Köftecisi”, hayatın kenarında kalmış anların değerini hatırlatan bir metin. Büyük cümlelerin, büyük iddiaların arasında kaybolmuşken; bir köfteci dükkânında oturup etrafı izlemek gibi. Ne dramatik ne iddialı… ama gerçek.
Sonuç olarak:
Bu metin, Orhan Veli’nin dünyaya nasıl baktığını çok net gösteriyor. Hayatı büyütmeden, süslemeden, olduğu gibi kabul eden bir bakış. Okuduktan sonra insanın içinde garip bir sakinlik kalıyor.
“Bazen edebiyat, insanın omzuna dokunup ‘tamam, bu kadarı da yeter’ demesidir. Hoşgör Köftecisi bana tam olarak bunu hissettirdi.”
·
694 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.