Ah, erkek olacağıdın biçare yetim kızım.Edebiyat
"...ben kendirde sallanırken bi başka eller kendiri boynuma geçirip sona ipi çekeriken ben ellerimi uzatıp tutacak birini bulamaz iken de çağıracak türküsünü duyacam herhalde..." (Syf. 89)
Herkesin toplanıp öldürdüğü bir kadın var bu kitapta. Konuşamayan, konuşmayı bilmeyen bir kadın. Öğretilmemiş ki hiç. Hayatı boyunca kimseye anlatamamış derdini. Çünkü anlatsa bile bir şey yapılamaz onun gözünde. Doğumundan ölümüne kadar, tek günü yoktur belki de kendi için yaşadığı. Ölürken bile başkası için ölmüştür aslında.
"Şimdi düşünüyorum da o ilk anda bana en korkunç gelen Melek'e yapılanlar değil de, bunu birçok kişinin yapabilmesi, birçok kişinin de yapılmasına göz yummasıydı sanırım." (Syf. 129)
Melek'in içinde bulunduğu çaresizlik, çektiği acı hayal dahi edilemez. Yaşananların suçlusu kim peki? Melek'in daha o çok küçükken ölen babası mı? Melek'i yok sayan annesi mi? Melek'i yalıya satan üvey babası mı? Neriman Hanım mı Hüsrev Bey mi? Her şeyi bilip susan mahalleli mi? Yoksa Yalçın mı? Ya da Faik İrfan Elverir mi? Hani Nihal'in cezasını kesemediği için Melek'in kalemini kıran.
"Melek'in gözleri ne zaman kapanacak. Kapanmayacak mı.
Ya asmazlarsa.
O zaman Nihal'i öldürmek zorunda mı kalacağım. Kim çekecek Nihal'in cezasını." (Syf. 46)
Adı geçen, geçmeyen herkes suçludur. Herkesin bir yükü vardır. Ama taşıması Melek'e kalır sonunda.
"...o sevmek işte bi türküymüş demek ak saçlı bi dedenin türküsü bi çaresiz ihtiyarın çatlak sesiymiş
Yalçın nereden bilsin?" (Syf. 89)
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.