Fyodor Dostoyevski 'yi kronolojik sırayla okuduğum için başlangıç eserlerinden biri olan "Ev Sahibesi" ni yeterli düzeyde ilgi çekici ve de tatmin edici bulmadım. Kendini zamanla geliştirmiş, yazımını güzelleştirmiş, edebiyatını profesyonelleştirmiş bir yazar var karşımızda ne de olsa.
Türü bence romantik edebiyat. Ama çok kesik kesik. Baş karakterimiz Ordınov yaşadığı odadan mecburen çıkıp başka bir oda kiralamak zorunda kalıyor. Bir oda kiralamışken gittiği kilisede ikinci baş karakterimiz olan Katerina ile karşılaşıyor. Yanında da yaşlıcana bir adam var. Sonra onları takip etmeye başlıyor çünkü kadına vuruluyor. Yaşadığı yeri öğrendikten sonra kadının yaşadığı binada oda kiralıyor. Sonrasında tekinsiz ve garip olaylar olmaya başlıyor. Bana göre çok değişik ve melankolik bir eser. Daha fazla detaya girmek istemiyorum zaten seksen küsür sayfalık bir novella. Dostoyevski'nin külliyatını okumak isteyenler için tabii ki de okunması şart.
Üç tane de kısa öykü var. "Bay Proharçin" öyküsü geçimsiz, uyumsuz, eli felaket sıkı bir adam olan Bay Proharçin'in ölümünden sonra etrafındaki insanların kandırıldıklarını düşünmeleri ve adamdan kalan şeylerin üzerine çökmelerini anlatıyor.
"Dokuz Mektupluk Roman" ise iki erkeğin birbirine yazdığı sitem dolu mektuplardan oluşuyor. İşin sonunda kirli çamaşırlar ortaya saçılıyor. Kısa ama güzeldi bu.
Son öyküsü olan "Polzunkov" da da ava giderken avlanma teması işlenmiş gibi.
Dediğim gibi ortalama bir eseri. Tavsiye ederim.
İyi okumalar...
·
370 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.