Yaşamak
Kitabı şimdi bitirdim ve hislerim çok tazeyken duygularımı biraz paylaşacağım.
Başlık birebir içerikle aynı, gerçekten yaşamayı, hayatı, mücadeleyi konu alıyor. Yaşamak ve ölmek. Hayatın esası gibi. Ne açıdan değerlendirirseniz o yöne gidecek bir kitap bence. Bazılarımız hayatın ne kadar anlamsız ve boş olduğunu, aslında tek amacımızın yaşamak, hayatta kalmak olduğunu düşünebiliriz. Kimimiz ne kadar çok şükredecek şeyimiz var diye düşünebilir.
Sonunda nasıl değerlendirirseniz değerlendirin, kitaptaki hayatı o insanlarla birlikte yaşıyorsunuz. O zorluk ve mücadeleye ortak oluyorsunuz okurken. “Böyle hayatlar kaldı mı?” diyebiliriz içinde bulunduğumuz yüzyılda ama evet, böyle hayatlar hâlâ bir yerlerde devam ediyor.
O kadar zorluğa rağmen kadın karakterlerin hep bir çaba ve umut hâlinde olması, küçük çocukların yaşlarının getirdiği masumiyetle beraber hayata neşeyle tutunmaları beni çok etkiledi. Fugui başlarda savurgan ve sorumsuz bir adam olmasaydı bunlar yaşanır mıydı bilmiyorum ama belki de yaşanması gerekiyordu.
Hayat kimimiz için mücadele, kimimiz için konfor, kimimiz içinse sadece yaşayıp ölmekten ibaret. Kitabın sonlarına doğru aklıma sadece çoğumuzun bildiği şarkıdan “Dünyada ölümden başkası yalan” satırları geldi.
Çok akıcı olduğu için bir çırpıda olmasa bile hızlı okunacak bir kitap. Ben sindirerek okumayı tercih ettim. Ne kadar etkileneceğiniz, nasıl bir açıyla bakıp değerlendireceğinizle alakalı ama bahsedilen zorlukları her hâlükârda derinden hissedeceksiniz.
Sonlara doğru içimde buruk bir mutluluk vardı, biraz olsun bir şeyler yoluna girecek diye düşünmüştüm ve öyle olmasını çok isterdim. Azıcık olsun kanaatkâr kadınların feraha kavuşmasını tüm kalbimle diledim. En azından bir kısmı gülümsetti.
Her şeye rağmen dayanıklı olmaya çalışıp hayata devam eden Fugui için söylenen “Daha iki gün önce köylülerden biri, bizim ‘gebermek bilmeyen ihtiyarlar’ olduğumuzu söyledi.” sözleriyle hatırlamak istiyorum kitabı. Bir nebze olsun içime su serpiyor.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.