Babaya Mektup
Bu kitabı okuduğumda hissettiğim şey edebî bir deneyimden çok kişisel bir bunalımın altmış sayfalık süreciydi. Naçizane fikrim bu kitap edebiyat şaheseri değil sadece psikolojik bir vaka çalışmasıdır. Bu bir mektup, bir itiraf, bir döküntü, bir yüzleşme niyeti taşısa bile babaya hiç ulaşmadığı için havada kalan, sonuçsuz bir sızlanmadır. Elinizde, yalnızca tek bir bakış açısının—Kafka'nın—yıllar süren sitemlerini bulacaksınız. Edebi açıdan çok kuru ve tekrarlayıcı. Kafka, babasının kendisi üzerindeki etkisini sayfa sayfa anlatırken, okuyucu olarak aynı ezilmişlik hissini tekrar tekrar yaşamaktan yoruluyorsunuz. Evet, babası otoriterdi ama bir noktadan sonra sadece sızlanma dinlediğinizi hissediyorsunuz. Eser, olgunlaşma ve kabullenme yerine daimi mağduriyeti savunuyor. Bu durum, okuyucunun yazara karşı sempati duymasını zorlaştırıyor ve metnin değerini kişisel bir hesaplaşmanın ötesine taşıyamamasına neden oluyor. En azından benim açımdan bu böyle. Sözün özü Kafka'nın hayatını ve kişiliğini anlamak isteyenler için zorunlu bir okuma ancak iyi bir okuma deneyimi arayanlar için maalesef hayal kırıklığı. Sadece biyografik bir dipnot olarak değerli.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.