Bu kitap, okurken insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı bir kitap. Güçlü olmanın acı çekmemek anlamına gelmediğini, herkesin bir yerinde kırık bir yanı olduğunu hissettiriyor. Bitirdiğinizde Nietzsche’den çok kendinizi düşünürken buluyorsunuz; belki de kitabın en dokunaklı yanı tam olarak bu.