John Steinbeck’in Fareler ve İnsanlar adlı eseri, insan ruhuna dair çok derin yaralar açan bir roman. Büyük Buhran döneminde geçen bu hikâye, yalnızlık, dostluk, hayaller ve merhamet gibi evrensel temaları sade ama sarsıcı bir dille anlatıyor.
Romanın merkezinde George ve Lennie karakterleri var. George zeki ama yorgun, Lennie ise zihinsel engelli, güçlü fakat masum bir karakter olarak karşımızaçıkıyor. Bu iki karakteri diğerlerinden ayıran şey, aynı hayale tutunmaları: Bir gün kendilerine ait küçük bir toprak parçasında özgürce yaşamak. Ancak Steinbeck, daha en başından bu hayalin kırılganlığını okura hissettiriyor.
Lennie’nin masumiyeti, onun trajedisinin de kaynağıdır. İyilikle zarar arasındaki çizgiyi ayırt edememesi, onu ve çevresindekileri kaçınılmaz bir sona sürüklüyor. Yazar, Lennie üzerinden şunu sorgulatıyor: Masum olmak, bu dünyada hayatta kalmak için yeterli midir?
George’un Lennie’ye olan bağlılığı ise romanın duygusal omurgasını oluşturuyor. George, Lennie’yi bir yük gibi taşısa da onu asla terk etmiyor. Çünkü bu dostluk, her iki karakter için de hayata tutunmanın tek yoludur. Romanın sonunda George’un verdiği karar, okuru derin bir vicdan muhasebesine zorluyor. Bu karar bir cinayet mi, yoksa merhametin en acı hâli midir? Steinbeck bu sorunun cevabını okura bırakıyor.
Steinbeck’in dili son derece yalın olmasına rağmen, yarattığı etki güçlü ve kalıcı. Roman, okurda bir eksiklik hissi bırakıyor; çünkü bazı hayaller gerçekleşmek için değil, insanı ayakta tutmak için vardır.
Sonuç olarak, Fareler ve İnsanlar okuru mutlu etmek için yazılmış bir kitap değildir. Aksine, insanın içini acıtan gerçeklerle yüzleştirir. Bitirdiğinizde belki üzülürsünüz ama uzun süre unutamazsınız. Çünkü bazı hikâyeler kalbe dokunur ve orada kalır.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.