Ahmed Bouanani, Faslı bir yazar olmasının yanı sıra aynı zamanda önemli bir sinemacıdır. Edebiyatında olduğu gibi sinemasında da karanlık ve sert bir dil kullanır. Fas’ta yaşadığı dönemde otoriteye ve tek tip anlatı biçimlerine mesafeli durmuştur. Hayatı boyunca yoksulluk, hastalık ve yalnızlıkla mücadele eden Bouanani, eserlerinde bu deneyimlere sıkça yer verir.
Hastane adlı kitabında ise bedensel hastalığın yanı sıra ruhsal çöküntüyü merkeze alır. Okur, hastanede yatan bir hastayla karşılaşır; ancak bu kişinin kim olduğu belirsizdir. Günlerini acı içinde geçirdiğini biliriz fakat asıl ağırlık, yaşadığı fiziksel acıdan çok ruhsal buhranlardadır. Kitapta tekdüze, doğrusal bir anlatım arayanlar için metin zorlayıcı olabilir. Çünkü Bouanani, olay anlatmaktan çok okurun hissetmesini bekler.
Bu nedenle Hastane’yi okurken sorulması gereken soru “Ne oldu?” değil, “Bana ne hissettirdi?” olmalıdır. Zira her okur metinden farklı bir duygu çıkarır: Kimi yoksunluğu, kimi ölümü, kimi ise bedensel acıyı ön planda hisseder. Zaman çizgisel değildir; sürekli kırılır. Okur bazen anlatıcının bilincini, bazen acı çeken bir bedeni, bazen de parçalanmış bir ruhu okur.
Bouanani, bu metinle okura şu soruyu yöneltiyot olabilir:
“İnsan yalnızca bir beden midir, yoksa acı çekerken bile düşünebilen bir bilinç mi?”
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.