Sevmenin Suskun Kuşu: ButimarEdebiyat
Kaan Murat Yanık’ın Butimar’ı, bir roman olmaktan çok, yaraya dokunan bir iç monolog, bir insanın kalbinde yıllarca susmuş cümlelerin nihayet dile gelişidir. Bu kitap okunmaz; içinden geçilir. Ve içinden geçerken, insan kendi yarım kalmış yerlerine takılır.
Butimar, efsaneye göre deniz kenarında yaşar ama denizden su içmez. Çünkü deniz biterse diye korkar.
İşte bu romanın kalbi tam da buradadır:
Seven ama istemeyen, isteyen ama talep edemeyen, bekleyen ama çağırmayan insanların hikâyesi.
O zaman gelelim kitabı incelemeye;
Denizin kıyısında bir kuş durur.
Kanatları rüzgârla doludur ama gagası susuzdur.
Deniz önündedir; uçsuz, bucaksız, çağıran…
Ama o içmez.
Çünkü bilir: Bir yudum alırsa deniz eksilir sanır.
İşte Butimar böyle başlar insanın içinde.
Bu kitap bir hikâye anlatmaz aslında.
Bir suskunluğu anlatır.
Söylenememiş cümlelerin, yarım bırakılmış bakışların,
“Bir gün belki” diye ertelenmiş sevgilerin kitabıdır bu.
Kaan Murat Yanık, kelimeleri yan yana getirirken bir olay kurmaz;
bir his kurar.
Ve o his, okurun göğsünde ağır ağır yer eder.
Butimar, sevmekten korkanların değil,
sevdiği için korkanların kitabıdır.
Kaybetmemek adına sessizleşenlerin,
talep etmeyi bencillik sananların,
“Ben istersem eksilir” diye düşünen kalplerin…
Aşk bu romanda yüksek sesle konuşmaz.
Kapıları çarpmaz, şiirler haykırmaz.
Aşk burada, bir mesaj yazıp silmektir.
Bir ismi içinden defalarca söyleyip
dışarı hiç çıkarmamaktır.
Aşk burada, vazgeçememek kadar
gidecek cesareti de bulamamaktır.
Yazarın dili sade ama derindir.
Her cümle, sanki uzun uzun düşünülüp
sonra sadece gerekli olanı bırakacak kadar kısaltılmıştır.
Bu yüzden kelimeler değil, boşluklar konuşur.
Ve okur, o boşlukları kendi hikâyesiyle doldurur.
Roman ilerledikçe fark edersin:
Bu bir kavuşma hikâyesi değildir.
Çünkü bazı insanlar kavuşmak için gelmez hayatımıza.
Onlar,
bizi değiştirmek için gelir.
Bizi eksiltmek için değil,
yarım olduğumuzu fark ettirmek için.
“Yarım kalanlar, tamamlananlardan daha uzun yaşar içimizde”
der kitap.
Ve bu cümle, bir aforizma gibi durmaz;
bir yara gibi durur.
Çünkü insan bilir:
Tamamlanan şeyler kapanır.
Yarım kalanlar ise hep kanar.
Butimar, vazgeçemediğin bir insanı anlatırken
sana şunu da söyler:
Bazı sevgiler yaşanmaz, taşınır.
Bir ömür boyunca, sessizce.
Kimse görmeden, kimse bilmeden.
Kitap bittiğinde deniz hâlâ oradadır.
Kuş hâlâ susuzdur.
Ama okur artık şunu bilir:
Bazı kalpler, sevdiklerinden su içmez.
Çünkü korkarlar…
Sevgi azalır diye değil,
kendileri kaybolur diye.
Ve Butimar, işte tam burada kapanır.
Ama insanın içinde,
hiç kapanmayan bir yer açarak.
·
145 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.