"Albert Camus – Yabancı" Hakkında..1000Kitap
Albert Camus – Yabancı 
Yabancı
Okuduğum kitaplar arasında en akıcı ve en sade anlatıma sahip eserlerden biri olabilir. Betimleme yaparken fanteziye kaçıp zihinde hiçbir referans noktası oluşturmayan, okuru boğan romanlardan çok farklı. Her sahne bir film gibi gözünüzde net bir şekilde canlanıyor.
Roman hızlı akmaya devam ediyor ve Meursault’nun her konudaki umarsızlığı giderek garip bir hâl almaya başlıyor. Bu yılgınlık ve umursamazlığın sebebi ne olabilir diye düşünmeden edemiyor insan. Öyle bir kayıtsızlık ki, insanı katil edecek cinsten. Gerçekten de Meursault, hiç alakası olmadığı bir durumda, son derece saçma bir şekilde katil oluyor; hem de sakin bir anda, fevrileşmeden, nabzı yükselmeden.
Mahkemede de bir an söylediği gibi, sanki ne yapıyorsa sıcaktan yapıyordu. Adamın sıcakla ayrı bir derdi var gibiydi; sürekli terlemekten ve bunalmaktan söz ediliyordu. Bu aşırı kayıtsızlık ve tembellik hâli onu idama kadar sürüklüyor.
Açıkçası kitap biraz yarım kalmış hissi veriyor. Temyiz sonucu gelmedi ama olumsuz olacağı varsayıldı sanki. Mahkeme boyunca insan onun bir şekilde savunulmasını, işin içinden sıyrılmasını istiyor; ama bir yandan da elini kana bulamış biri sonuçta.
Belki de bu durum, öldürdüğü kişiden sürekli “Arap” diye bahsetmesinden kaynaklanıyordu. Çok değersiz birini öldürmüş gibi bir anlatım vardı. Hayatla olan tüm ruhsal bağlarını yitirmiş, değer verdiği insanlara bile değer vermeyen biri profili çiziliyordu.
Bu durum bir yaratılış meselesinden çok, ağır bir depresyon izlenimi de veriyordu. Bu umarsızlığının sebebini öğrenmeyi bekledim. Ayrıca lokantada karşılaştığı ve sonrasında mahkeme salonunda ona dik dik bakan kadının kim olduğunu da merak ettim. Zihnimde, öldürdüğü Arap’ın bir yakını olarak canlandı açıkçası.
Yabancı
Okuduğum kitaplar arasında en akıcı ve en sade anlatıma sahip eserlerden biri olabilir. Betimleme yaparken fanteziye kaçıp zihinde hiçbir referans noktası oluşturmayan, okuru boğan romanlardan çok farklı. Her sahne bir film gibi gözünüzde net bir şekilde canlanıyor.
Roman hızlı akmaya devam ediyor ve Meursault’nun her konudaki umarsızlığı giderek garip bir hâl almaya başlıyor. Bu yılgınlık ve umursamazlığın sebebi ne olabilir diye düşünmeden edemiyor insan. Öyle bir kayıtsızlık ki, insanı katil edecek cinsten. Gerçekten de Meursault, hiç alakası olmadığı bir durumda, son derece saçma bir şekilde katil oluyor; hem de sakin bir anda, fevrileşmeden, nabzı yükselmeden.
Mahkemede de bir an söylediği gibi, sanki ne yapıyorsa sıcaktan yapıyordu. Adamın sıcakla ayrı bir derdi var gibiydi; sürekli terlemekten ve bunalmaktan söz ediliyordu. Bu aşırı kayıtsızlık ve tembellik hâli onu idama kadar sürüklüyor.
Açıkçası kitap biraz yarım kalmış hissi veriyor. Temyiz sonucu gelmedi ama olumsuz olacağı varsayıldı sanki. Mahkeme boyunca insan onun bir şekilde savunulmasını, işin içinden sıyrılmasını istiyor; ama bir yandan da elini kana bulamış biri sonuçta.
Belki de bu durum, öldürdüğü kişiden sürekli “Arap” diye bahsetmesinden kaynaklanıyordu. Çok değersiz birini öldürmüş gibi bir anlatım vardı. Hayatla olan tüm ruhsal bağlarını yitirmiş, değer verdiği insanlara bile değer vermeyen biri profili çiziliyordu.
Bu durum bir yaratılış meselesinden çok, ağır bir depresyon izlenimi de veriyordu. Bu umarsızlığının sebebini öğrenmeyi bekledim. Ayrıca lokantada karşılaştığı ve sonrasında mahkeme salonunda ona dik dik bakan kadının kim olduğunu da merak ettim. Zihnimde, öldürdüğü Arap’ın bir yakını olarak canlandı açıkçası.·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.