Yorumum spoiler içerebilir. Yazarın okuduğum bu ilk kitabında, bana hikaye çok çok uzatılmış geldi. Kitapta aşk, olabilecek en basit haliyle ortaya çıktı, aynı şekilde ölüm olabilecek en basit haliyle ortaya çıktı. Bazı şeyler havada kaldı, hiçbir yere bağlanmadı. Belki Adalet’i anlayabilmemiz için verilmiş bu detaylar bende pek bir şey uyandırmadı. Sadi Seber’in ve Mahsun’un gizemini tüm kitap beklemişken, bu kadar basit sonlara bağlanmaları biraz hayal kırıklığı oldu. Yine de kitabın genel havasını sevdiğimi söylemeliyim. Absürttü çünkü.
Yazarın diline alışmam da biraz zaman aldı. Garip bir şekilde bazen etkileyici bazen çok ergence buldum anlatımı. Bazen cümlelerin altını çizdim, bazen de bu ne böyle dedim. Çok aradayım bu konuda..
Çok hoşuma giden şeyler Sadi Seber ve Adaletin diyalogları ve kitabın son 2 sayfasında geride bırakan kişinin yaşadığı ömre son bakışıydı. Bu kısmı defalarca okudum…
“İnsan görkemli güzelliğini ölene dek bilemiyor. Ne dünyanın ne kendisinin. Kalbin terazisi, yitirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor. Oysa bir bilseniz, ah bir bilseniz…
Birbirinize dokunan elleriniz, bir kitabı aralayan parmaklarınız, şarkı söyleyen dudaklarınız, ince tebessümleriniz, çiçekli sevinçleriniz, heveskar hayalleriniz, kırılgan kalplerinizle siz ve sahilleri döven dalgalarıyla, ardıç ağaçları, ötücü kuşları, şaşkın sincapları, sabah serinlikleri, öğlen güneşleri, akşam rakıları, kırmızı kirazları, revnaklı yıldızları, her defasında muhakkak sabaha uzanan geceleriyle dünya, ne güzelsiniz… Kahraman, korkak, şefkatli, ahmak, geçici, az sonra eriyecek bir kar tanesi kadar geçici ama ne güzelsiniz…
Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok. Yok.”
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.