Nergis
@onges
Yoğun bir sürecin ardından uzun süredir uzak kaldığım okuma alışkanlığımı tekrar kazanmaya çalışıyorum. Kasım 2025’ten itibaren okuduklarımı ve fikirlerimi paylaşıyorum..
12 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabın orijinalliğine ve yazımına bir şey söyleyemem. İçinde çok haklı cümleler bulabilirsiniz. Sadece benlik değildi diyebiliyorum. Sanırım ben kafama bir şeyleri vura vura sokan didaktik kitaplardan hoşlandığımdan ve bir kitapta hep bir mesaj bulma kaygısı yaşadığımdan.
Karakterler çok depresif. Bu benim için yorucuydu. Anlatılmak istenen duygular asla doğrudan verilmiyor. Daima bir edebi hava var. Hep bir dolaylı yol var bir sis var duyguların üzerinde. Bazen de dümdüz söylemek lazım sanki.
Kitabı okurken karakterlerin bu yalnızlığı mı desem, tarzı mı desem, hayatı yaşayış biçimleri mi desem bana çok inandırıcı gelmedi. Ve bu durum karakterlerin bana sinir bozucu ve olağan dışı gelmesine neden oldu. İnandığım bir hikaye okumuşum gibi hissedemedim.
Yine de yazarın başka kitaplarıyla devam edeceğim
Kitabı elime aldım ve bıraktığımda bitmişti. O kadar güzeldi ki…
İnsanı insan yapan birçok karanlığı anlatan bir kitap oldu benim için. İnsanlar neden bir başkası adına mutlu olmayı bilmez? Bu haset ve hazımsızlık bütün insanlığın mayasında var mıdır? Neden etrafımızda olan biteni bir kere olsun kendimizden bağımsız düşünmeyi beceremeyiz?
“İnsanı hayvanlardan üstün kılan devamlı daha fazlasını isteyişi değil midir?” Diyor kitapta. Gerçekten de insanı üstün kılan ihtirası mıdır? Yoksa bizi bir doğal seçilimle ipe dizen, hayatta akla gelecek ne çeşitten düşmanlık varsa zeminini döşeyen şey midir bu ihtiras?
Bence bir insan en çaresiz anında bile neyse odur. Hayatta kalma içgüdüsüyse bambaşka. Bu yüzden gözünü kırpmadan insan öldüren Kino, başkasının kanosunu çalıp gitmeyi hiç düşünmez. İçinde taşıdığı potansiyel kötülüğü bahanelerle maskelemeye uğraşanların girdiği çaba ne kadar anlamsız! Evet insan, korkudan aklını kaçıracağı anda bile, içindeki su ne kadar berraksa o kadar berrak, ne kadar bulanıksa o kadar bulanıktır.
Bu kitabı okurken aklımdan geçenler bunlar oldu. Ben nedense Kino’nun İncisinden vazgeçmeyişini hiç açgözlülük olarak görmedim. Kino sadece mücadele etmek istedi, atalarının kaderinin kırılmasını istedi. Sadece bilmeyi istedi, kanmayı değil. İnci onun gözünden umuttu, ama toplumun gözünde kıskançlığa ve ihtirasa dönüştü. Öyle bir an geldi ki İncinin rengi soldu, yüzeyindeki resimler silindi ve denizin dibini boyladı.
Cehalet üzerine de düşündürdü. Cehaletin ne kadar büyük bir çaresizlik olduğunu çok güzel hissettirdi kitap. Birçok insanın açgözlülük olarak değerlendirdiği şey, yalnızca bilme isteğiydi, bu yüzden benim için açgözlülük değildi. Cehaletini bilmeyen insanın işidir açgözlülük diye düşünüyorum.
Öyle bir kitap ki, okurken içindeki bütün o
