Bazı kitapları okuduktan sonra üzerinden yıllar da geçse hissettiklerinizi unutmazsınız. Kitabın adını, kahramanın adını, olayların detaylarını unutursunuz ama o sizi saran, sıkıştıran, içinizden bir şeyleri koparan hisler sizinle kalır. Mesela ben bu kitabı okurken, beş yıl önce okuduğum bir kitabı hatırladım ve ben de aynı hisleri uyandırdı. Atiq Rahimi'nin Sabır Taşı kitabı. Aynı sessiz anlatım ama yüksek perdeden kulaklarınızı tıkayan bir ses gibi. Kulaklarınızı kapasanız bile içinize işliyor.
Batılı yazarların ancak distopya olarak hayal edebildiği -Damızlık Kızın Öyküsü gibi- olayların, Doğu toplumlarında bir kurgu değil, gerçekten yaşanıyor olması ve bu gerçeği kabullenemiyor oluşum; bu kitabın bende bıraktığı vurucu etkinin asıl nedeni sanırım.
Çünkü bu kitap; bir yandan idamı bekleyen Firdevs’in çocukluktan itibaren maruz kaldığı yoksulluğu, şiddeti, cinsel istismarı, ihmali ve suskunluğu anlatırken, diğer yandan kadının erkek egemen bir toplumda nasıl şekillendiğini; tüm yollarının nasıl çıkmaza girdiğini, eğitimin, emeğin ve çalışmanın, iyi olmaya çabalamanın onu korumadığını; kendi bedeni ve hayatı üzerinde söz sahibi olamadığı bir düzende bu arayışın onu “sıfır noktası”na nasıl götürdüğünü ve tam da orada nasıl özgürleştirdiğini gösteriyor.
Bu yüzden; insanın içinde kalan o sıkışmışlık hissi ve hüznün yıllar geçse de orada biryerlerde kalacağını bilmek, kitabın etkisinin okuma anının çok ötesine geçtiğini hissettiriyor.
·
2.413 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.