Georgi Gospodinov & Bahçıvan ve Ölüm
"Yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır,ölüler yaşayanların gözlerini açar."
Yazarın okuduğum ilk kitabı ve oldukça sarstı. Kanserle mücadele eden bir baba ve onun o sürecine şahit olan bir evlat. Sanki beni ve babamı anlatıyordu kitap.
"Korkacak bir şey yok."diyordu babası her defasında. Bu cümle baktığında basit olsa da içinde çok derin anlamlar yüklü. Canı yanıyor, ağrılardan duramıyor ama çocuklarını, ailesini teselli etme derdinde. Babam gece olmasın isterdi. Çünkü ağrıları artıyordu geceleri. O günler geldi aklıma. Babanın altını ıslatıp utanarak söylemesi,11 yıl geriye babamın aynı cümleyi kurduğu güne götürdü. Hastalığını öğrendiğinde ve babanın öldüğünde yazarın ağlamak için ıssız ve sakin bir yer araması "Bu ben" dedim "Bu ben" ama bulamamıştım o sakin ortamı.
Yazım şekline, puntolarına ve sayfa içindeki boşluklardan çok çabuk okunacak bir kitap gibi dursa bile ben okuyamadım. Ağır geldi bana ve ruhuma. Bazı yerlerde nefes almak, kitaptan uzaklaşmak istedim. Her defasında gerilere, babama gittim.
Ve bitirdim kitabı zorda olsa. Sonra farkettim ki yazar son cümleyi ilk cümle olarak kullanmış. "Babam bahçıvandı, şimdi bahçe."
Kitapla, sevgiyle ve sevdiklerinizle kalın...
·
155 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Merhaba, popüler olmasına karşın yapılan tüm yorumlarda ağırlığından bahsedildiğinden almaktan kaçtım, sanırım bu kitap da “hiçbir zaman okumayacağım” kitaplar listesine dahil olacak.
Mutlu seneler.
