Vicdanın sustuğu yerde kırlangıçlar çığlık atar
Ahmet Ümit’in Kırlangıç Çığlığı romanını bitirdiğimde hissettiğim tek şey, ağır bir vicdan muhasebesiydi. Bu kitap benim için sadece Başkomiser Nevzat’ın peşine düştüğü bir polisiye vakası değil; toplumun en karanlık, en sağır edici yarası olan çocuk istismarına karşı atılmış sessiz ama derinden bir çığlık.
Hikaye, çocuk tacizcilerini hedef alan ve kurbanlarının kulaklarını keserek "Siz bu çığlıklara zaten sağırdınız," mesajı veren bir seri katilin peşinde şekilleniyor. Ahmet Ümit; Suriyeli göçmen çocukların trajedisini ve organ mafyasının acımasızlığını öyle bir ustalıkla işlemiş ki, okurken katili bulma merakından ziyade, kendi insanlığımızı sorgularken buluyoruz kendimizi. Yasaların sustuğu yerde bireysel adalet bir zorunluluk mudur yoksa yeni bir cinayet mi? Kitabın sorduğu bu devasa soru, Nevzat’ın etik ikilemleriyle birleşince ortaya unutulmaz bir eser çıkmış.
Eğer sadece bir katilin peşine düşmek değil, İstanbul’un arka sokaklarında kaybolan masumiyetin izini sürmek isterseniz, bu roman sizi tam kalbinizden vuracak. Unutmayın; çocukların çığlığının duyulmadığı bir dünyada, hiçbirimiz tamamen masum değiliz.
·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.