Son Bakışta Aşk, klasik anlamda bir “aşk kitabı” değilDuygu ve Düşünce
Walter Benjamin’i okurken insan bir kitabı bitirdiğini değil, bir eşikten geçtiğini hissediyor. Son Bakışta Aşk, klasik anlamda bir “aşk kitabı” değil; daha çok zamanın, hatıranın ve kaybolmuş anların içinden geçen bir karşılaşmalar kitabı.
Benjamin için aşk, romantik bir duygudan ziyade tarihsel bir kırılma anıdır. İnsan bazen bir bakışta değil; geç kaldığı, kaçırdığı ya da ancak sonradan fark ettiği bir anda aşka yakalanır. İşte bu “son bakış”, kitabın asıl meselesidir:
Geçmişin, bugüne bir anlığına dokunması.
Bu metinlerde aşk, bireysel bir hikâye olmaktan çıkar; hafıza, şehir, zaman ve kader ile iç içe geçer. Benjamin’in cümleleri ilerlemez, dolanır. Okurdan hız değil, dikkat ister. Her paragraf, durup düşünmeye zorlayan bir yoğunluk taşır.
Kitabı okurken şunu fark ettim: Benjamin, aşkı anlatırken aslında insanın dünyayla kurduğu kırılgan ilişkiyi anlatıyor. Tıpkı onun tarih anlayışında olduğu gibi, burada da geçmiş düz bir çizgi değildir; belirli anlarda parlar, sonra kaybolur. Aşk da böyledir:
Yaşanırken değil, kaybolduğunda anlam kazanır.
Bu yüzden Son Bakışta Aşk, keyifli bir okuma değil; sessiz bir yüzleşme sunar. Sabır isteyen ama karşılığında zihinde iz bırakan bir metin. Hızlı tüketilen duygulara alışmış okur için zorlayıcı olabilir; fakat metnin ritmine girildiğinde Benjamin’in dünyası yavaş yavaş açılır.
Bu kitap, bana şunu düşündürdü:
Bazı karşılaşmalar vardır, yaşanmaz; hatırlanır.
Bazı aşklar vardır, sürmez; anlam verir.
Walter Benjamin’i anlamak için değil, ona temas etmek için okunmalı.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.