Huzur aranır ama bize hep meşgul çalar.Alıntı
Mümtaz, annesi babası öldükten sonra babasının kuzeni olan İhsan Bey ve İhsan Bey'in annesiyle yaşamaya baslar. İhsan Macide ile evlenince de huzuru daha da artar. Çünkü Macide ile aralarında ihsan'dan bile güçlü bağ olur, Macide için de Mümtaz'in yeri ayrı olur. Mümtaz bu ailede sevgi görse de onun aradığı asıl şey ebedi huzur ve mutluluktur. Nuran'la tanışıp ona aşık olunca ebedi mutluluğun huzurun böyle olacağını sanar, zaman zaman içsel çatışmalar yaşayıp Nuran'a olan duygularını bile masaya yatırıp ameliyat eder. Yazar Mümtaz'i da Nuran'ı ve diğer karakterleri de anlatınca muhteşem bir derinlikte, edebiyata doğacağınız cümlelerle anlatıyor. Ayrıca eski İstanbul'u tanımak icin çok fazla alan var. Kısacası dili anlatimi anlattıkları tam bir şiir gibi. Okudukça anlaşılacaktir demek istediğim.
Karakterlere yeniden dönmek gerekirse, merkezde yer alan Mümtaz ve Nuran başka hayatlarinda görmedikleri huzuru birlikte göreceklerini planlarlar. Bu bağlamda istikballeri için birçok şey düşünüyor olsalar da aslında bu ilişki istedikleri huzuru daha ilişkileri başlar başlamaz sarsıyor. Onların istemesi yetmiyor. Romanda bana en üzüldüğün şey ne diye soracak olanlara vereceğim cevap şu olur: O kadar kalabalığın içinde yalnız olan Mümtaz beni çok üzdü. Görünürde aile dostluk ilişkileri yaşanıyor ama gözümde Mümtaz hep yalnız ve mutsuzdu. Macide İhsan ve İhsan'ın annesi belki ona aile oldular ama yine de tek başına bir şeylerin üstünden geliyordu. Kendini sevdirmek istemesi, sevdiğini kaybetmekten korkması ve bu korkunun onda yarattığı paranoyaklik da bence bunu gösteriyor. Okuyanlar belki benle aynı düşünmeyip, Mümtaz 'ın Suat hakkındaki havadisleri içinde tutamayıp Macide ile Ihsan'a anlatmasını örnek de gösterebilir. Ama sadece bu. Devamı yok.
Roman hikayesel olarak güzel ve akıcı olabilir, dili de o kadar yormadi bana göre, kimileri 
Ahmet Hamdi Tanpınar'ı yorucu bulur ama bu okuduğum ikinci kitabı bana yorucu gelen tek şey kitaptaki monologlar. Fakat çelişki olması da garip çünkübu monologlari da çok sevdim. Bu karakter ve karakterler için onlarla ilgili analizlerinize hizmet edecek kadar iyiydi benim için. Edebi olarak güçlü cümleleri, güçlü karakter çatışmaları, içsel yolculuklarını anlatırken bunlar yorucu gelebilir ama biraz fazla üst üste okuyunca olur. Ben günde fazla 30 sayfa okuyarak ilerledim ve çok da güzel geçti. Yani günde 70-80 sayfa okumak bence yorucu ve o zaman yazar için yorucu yorumunu haklı çıkartabilir. Çünkü dediğim gibi güçlü bir anlatım.
Büyük bir olay ve heyecan isteyen birileri için belki sıkıcı olabilir. 
Huzur, sabrın romanı bence.
Okumaya değer, zaman ayirmaniza çok değecek bir kitap buna emin olun.
KEYİFLİ OKUMALAR
Ahmet Hamdi Tanpınar'ı yorucu bulur ama bu okuduğum ikinci kitabı bana yorucu gelen tek şey kitaptaki monologlar. Fakat çelişki olması da garip çünkübu monologlari da çok sevdim. Bu karakter ve karakterler için onlarla ilgili analizlerinize hizmet edecek kadar iyiydi benim için. Edebi olarak güçlü cümleleri, güçlü karakter çatışmaları, içsel yolculuklarını anlatırken bunlar yorucu gelebilir ama biraz fazla üst üste okuyunca olur. Ben günde fazla 30 sayfa okuyarak ilerledim ve çok da güzel geçti. Yani günde 70-80 sayfa okumak bence yorucu ve o zaman yazar için yorucu yorumunu haklı çıkartabilir. Çünkü dediğim gibi güçlü bir anlatım.
Büyük bir olay ve heyecan isteyen birileri için belki sıkıcı olabilir. Huzur, sabrın romanı bence.
Okumaya değer, zaman ayirmaniza çok değecek bir kitap buna emin olun.
KEYİFLİ OKUMALAR·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.