Yüzyıllık Yalnızlık
Sonunda kitabın son sayfasına ulaştım. Gabriel Garcia Marquez’in yarattığı Macondo dünyası gerçekten uzun ve katmanlı bir yolculuktu. Ancak dürüst olmam gerekirse, Buendia ailesindeki o bitmek bilmeyen isim benzerlikleri (Aureliano’lar, Jose Arcadio’lar...) bir noktadan sonra kimin kimin çocuğu olduğunu, kimin hangi nesle ait olduğunu tamamen birbirine karıştırdı. Bir aile ağacına bakmadan ilerlemek neredeyse imkansız gibiydi.
Marquez, bir ailenin kaderinin isimleriyle birlikte nasıl kısır bir döngüye girdiğini ve her neslin aslında aynı yalnızlığa mahkum olduğunu anlatıyor. Kitabın başında dediği gibi:
“Dünya o kadar yeniydi ki, pek çok şeyin henüz adı yoktu ve bunlardan bahsetmek için parmakla işaret etmek gerekiyordu.”
Zamanla her şeyin adının konduğu ama anlamının kaybolduğu bir hikayeye tanıklık ettim. Karakterler arasında kaybolsam da, şu cümle hikayenin özeti gibiydi:
“Bütün her şeyin geçiciliğine rağmen, yalnızlık her zaman baki kalıyordu.”
Soyağacında yollarını kaybetmeyi göze alanlar için sabır isteyen ama farklı bir deneyim sunan bir eser.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.