bir daha asla geri dönülemeyecek bir aidiyet duygusunun kaybı,gizli tarih’i bitirmenin ben de bıraktığı en ağır his bu oldu.
henry, başta en sevdiğim karakterdi. soğukkanlı zekâsı, klasiklere hâkimiyeti ve asil duruşu insanı ister istemez etkiliyor. ama ilerledikçe fark ettim ki henry’nin asıl suçu cinayet değil; ahlâkı estetikle ikame etmesi. onun dünyasında insanlar birer araç. bunny, charles, camilla, hatta richard… hepsi bir fikir yahut estetik uğruna harcanabilir. beni asıl öfkelendiren de bu oldu: henry’nin vicdan değil, kusursuz derecede bencillik sahibi olması.
charles ve camilla’yı da başta masum sanmıştım. bunny’nin ağza alınmayacak sözler söylediği anlarda onları haklı bile bulduğum oldu. oysa zamanla anlaşılıyor ki bunny’nin kabalığı, onların ahlâkî çürümesini gizleyen bir perde sadece. masum değiller; yalnızca daha sessizler.
richard ise bence kitabın en haksız yargılanan karakteri. en az fail olan ama en çok nefret edilen. çünkü o bir anlatıcı ve anlatıcılardan temiz olmaları bekleniyor. oysa richard’ın suçu kötülük değil; ait olma arzusu. açlık, yoksulluk, sınıf kompleksi ve kabul edilme isteği ailesi tarafından bile kabul edilmeyen bir adamın sessiz çığlıkları,diğerlerine kıyasla gerçekten daha masum kalıyor.
bence donna tartt’ın ustalığı da tam olarak burada. okuru hem öfkelendirip hem empati kurdurabilmek büyük bir yetenektir. acıyı, gerilimi, hüznü ve o kır evindeki geçici huzuru iliklerine kadar hissettiriyor. kitabı bazen bir cinayet romanı gibi, bazen de adeta pastoral bir şiirmiş gibi işlemiş. en basit kurguyu bile şahesere dönüştürebilecek bir kalemi var. altını çizdiğim cümleler beni dakikalarca duvara baktırdı, derinden düşündürdü. bu kitabı, onların bir zamanlar sahip olduğu o sıkı bağı ve geri dönülmez kaybı uzun süre unutamayacağım. bu
·
65 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.